Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την αυθεντικότητα του ταλέντου, του Θεόδωρου Γρηγοριάδη. Το αποδεικνύει άλλωστε η διάρκεια του μέσα στο χρόνο. Τον παρακολουθώ από τον <Ναύτη> (1993), ένα έργο όπου το φανταστικό και το πραγματικό διαπλέκονται με ευρηματικότητα και δημιουργούν μια ολόκληρη μυθολογία του νερού στην καρδιά ενός κάμπου.
Τι συμβαίνει όμως με το νέο του μυθιστόρημα; Έχω την εντύπωση (προσωπική μου γνώμη, πάντα )ότι κάτι δεν λειτουργεί σωστά. Μοιάζει ασπόνδυλο, οι ήρωες του μετακινούνται, συνουσιάζονται και διαρκώς δίνουν σχολαστικές επεξηγήσεις.
Διαβάζω άλλες κριτικές και διαπιστώνω ότι γενικά το βιβλίο αρέσει. Μακάρι! Μακάρι να πέφτει έξω η λογοτεχνική μου κρίση.
Πάντως θα περιμένω με αγωνία το επόμενο βιβλίο......
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου