Ο Δημήτρης την κοιτάζει επίμονα. Δεν
ακούει την Μαρίνα που του μιλάει.
Αύριο βράδυ έχει χορό, θα πάμε
(Αν μπορούσε να χαμογελάσει έστω για μια φορά )
Δυο μέρες αργότερα κάτι ανεπάντεχο συμβαίνει.
Στο δωμάτιο του Δημήτρη και της Μαρίνας υπάρχει μια ατμόσφαιρα έντονα ηλεκτρισμένη. Η Μαρίνα συζητάει με τον Δημήτρη, έχοντας την βαλίτσα της έτοιμη για να αποχωρήσει απο αυτο το όμορφο νησί.
-Δεν είναι αλήθεια. Δεν μπορείς να μου το κάνεις αυτό.
-Σε παρακαλώ Δημήτρη μην τα κάνεις ακόμα όλα πιο δύσκολα. Πρέπει να φύγω.
-Πας σε κάποιον άλλον; Γυρίζεις στην πόλη...γιατί εκείνος σου τηλεφώνησε;
-Ε...ναι λοιπόν...λυπάμαι αλλά σου το εξήγησα, γνωριζόμαστε λίγο...του είχα δώσει νούμερο του κινητού και χτες το βράδυ μου τηλεφώνησε. Μου είπε ότι είναι ερωτευμένος μαζί μου και θέλει να πάω κοντά του.
-Κι εσυ τρέχεις...ξέρεις τι είσαι;
-Α, όχι και να με βρίζεις! Δεν είμαστε και παντρεμένοι...
Καθώς η συζήτηση αναμεσά τους συνεχίζεται το ίδιο έντονη κάνει την εμφάνιση της η Άννα.
(Μα τι συμβαίνει; Η Μαρίνα κι ο Δημήτρης μαλώνουν...Βαλίτσες; Μα τι συμβαίνει, φεύγει η Μαρίνα;)
-Τέλος πάντων, δεν έχω χρόνο για χάσιμο. Το πλοίο φευγει σε λίγο...πρέπει να πηγαίνω.
Παίρνοντας την βαλίτσα της η Μαρίνα δρασκελίζει το κατώβλι και τον αποχαιρετά.
-Αντίο και ελπίζω να μην μου κρατάς κακία...
Η Άννα που μέχρι τώρα έχει διατηρήσει την σιωπή της ρώτησε τον Δημήτρη τι συμβαίνει.
-Α...εδώ είσαι; Η φίλη σου με παράτησε. Έχει κάποιον άλλον και πάει σε κείνον.
-Τι πράγμα;
-Δεν προλάβαινε να σε χαιρετήσει γιατί βιαζόταν. Ανάθεσε σε μένα να σου εξηγήσω. Τώρα όμως φύγε, σε παρακαλώ. Άφησε με μόνο μου.
Η Άννα σέβεται την επιθυμία του φίλου της και έτσι για 3 ολόκληρες μέρες δεν τον ενόχλησε. Αποφάσισε όμως πως πρέπει να τον βοηθήσει για να το ξεπεράσει.
(Δεν βγαίνει καθόλου έξω απο το δωμάτιό του, δεν θέλει να δει κανένα. Δεν μπορώ να κάθομαι άπρακτη κι εκείνος να περνάει τόσο δύσκολες στιγμές. Πρέπει να κάνω κάτι...Εκείνος μου συμπαραστάθηκε στις δύσκολες στιγμές μου. προσπάθησε να με βοηθήσει, τώρα είναι η σειρά μου.)
Αποφασισμένη η Άννα του χτυπάει την πόρτα. Αφού της ανοίγει..
-Τι θέλεις; Εξαφανίσου...σου είπα οτι θέλω να μείνω μόνος μου.
-Μα αυτό το είπες πριν απο 3 μέρες. Τι προσπαθείς να κάνεις; Να περάσεις τις υπόλοιπες διακοπές σου κλεισμένος εδω μέσα;
-Διακοπές τις λες εσυ;
Μόνο τωρα παρατήρησε η Άννα την τραγική εμφάνιση που είχε ο Δημήτρης.
Για 3 μέρες παραμέλεισε τον εαυτό του με αποτέλεσμα να μοιάζει σαν τον ναυαγό που χάνει τη σανίδα σωτηρίας του.
-...και τελος πάντων όπως θέλω τις περνάω.
Της έκλεισε την πόρτα στο πρόσωπο.
Ε, αυτό δεν το περίμενε
(Ηλίθιε...νομίζεις πως θα ασχοληθώ μαζί σου ξανά; Έχω τα δικά μου προβλήματα όχι να φορτωθώ και τα δικά σου...ήθελα μόνο να βοηθήσω αλλά αυτό ειναι το ευχαριστώ...Πίσω της ακούγεται η πόρτα καθώς ανοίγει και ο Δημήτρης...
-Άννα...
-Ναι;
-Συγχώρεσε με. Δεν το ήθελα. Έλα γύρισε πίσω.
-Αποκλείεται. Αν θέλεις να μου μιλήσεις έλα εσυ έξω.
-Τι έγινε...Άννα, φοβάσαι; Στην κατάσταση που είμαι νομίζεις ότι...
-Δεν νομίζω τίποτα. Έχω όμως τις αρχές μου.
-Εντάξει...συγνώμη...έχεις δίκιο. Περίμενε και έρχομαι αμέσως.
(Ευτυχώς τον έβγαλα τουλάχιστον απο εκεί μέσα. Τώρα όμως τι άλλο θα πρέπει να κάνω για
να τον βοηθήσω;)
Αύριο βράδυ έχει χορό, θα πάμε
(Αν μπορούσε να χαμογελάσει έστω για μια φορά )
Δυο μέρες αργότερα κάτι ανεπάντεχο συμβαίνει.
Στο δωμάτιο του Δημήτρη και της Μαρίνας υπάρχει μια ατμόσφαιρα έντονα ηλεκτρισμένη. Η Μαρίνα συζητάει με τον Δημήτρη, έχοντας την βαλίτσα της έτοιμη για να αποχωρήσει απο αυτο το όμορφο νησί.
-Δεν είναι αλήθεια. Δεν μπορείς να μου το κάνεις αυτό.
-Σε παρακαλώ Δημήτρη μην τα κάνεις ακόμα όλα πιο δύσκολα. Πρέπει να φύγω.
-Πας σε κάποιον άλλον; Γυρίζεις στην πόλη...γιατί εκείνος σου τηλεφώνησε;
-Ε...ναι λοιπόν...λυπάμαι αλλά σου το εξήγησα, γνωριζόμαστε λίγο...του είχα δώσει νούμερο του κινητού και χτες το βράδυ μου τηλεφώνησε. Μου είπε ότι είναι ερωτευμένος μαζί μου και θέλει να πάω κοντά του.
-Κι εσυ τρέχεις...ξέρεις τι είσαι;
-Α, όχι και να με βρίζεις! Δεν είμαστε και παντρεμένοι...
Καθώς η συζήτηση αναμεσά τους συνεχίζεται το ίδιο έντονη κάνει την εμφάνιση της η Άννα.
(Μα τι συμβαίνει; Η Μαρίνα κι ο Δημήτρης μαλώνουν...Βαλίτσες; Μα τι συμβαίνει, φεύγει η Μαρίνα;)
-Τέλος πάντων, δεν έχω χρόνο για χάσιμο. Το πλοίο φευγει σε λίγο...πρέπει να πηγαίνω.
Παίρνοντας την βαλίτσα της η Μαρίνα δρασκελίζει το κατώβλι και τον αποχαιρετά.
-Αντίο και ελπίζω να μην μου κρατάς κακία...
Η Άννα που μέχρι τώρα έχει διατηρήσει την σιωπή της ρώτησε τον Δημήτρη τι συμβαίνει.
-Α...εδώ είσαι; Η φίλη σου με παράτησε. Έχει κάποιον άλλον και πάει σε κείνον.
-Τι πράγμα;
-Δεν προλάβαινε να σε χαιρετήσει γιατί βιαζόταν. Ανάθεσε σε μένα να σου εξηγήσω. Τώρα όμως φύγε, σε παρακαλώ. Άφησε με μόνο μου.
Η Άννα σέβεται την επιθυμία του φίλου της και έτσι για 3 ολόκληρες μέρες δεν τον ενόχλησε. Αποφάσισε όμως πως πρέπει να τον βοηθήσει για να το ξεπεράσει.
(Δεν βγαίνει καθόλου έξω απο το δωμάτιό του, δεν θέλει να δει κανένα. Δεν μπορώ να κάθομαι άπρακτη κι εκείνος να περνάει τόσο δύσκολες στιγμές. Πρέπει να κάνω κάτι...Εκείνος μου συμπαραστάθηκε στις δύσκολες στιγμές μου. προσπάθησε να με βοηθήσει, τώρα είναι η σειρά μου.)
Αποφασισμένη η Άννα του χτυπάει την πόρτα. Αφού της ανοίγει..
-Τι θέλεις; Εξαφανίσου...σου είπα οτι θέλω να μείνω μόνος μου.
-Μα αυτό το είπες πριν απο 3 μέρες. Τι προσπαθείς να κάνεις; Να περάσεις τις υπόλοιπες διακοπές σου κλεισμένος εδω μέσα;
-Διακοπές τις λες εσυ;
Μόνο τωρα παρατήρησε η Άννα την τραγική εμφάνιση που είχε ο Δημήτρης.
Για 3 μέρες παραμέλεισε τον εαυτό του με αποτέλεσμα να μοιάζει σαν τον ναυαγό που χάνει τη σανίδα σωτηρίας του.
-...και τελος πάντων όπως θέλω τις περνάω.
Της έκλεισε την πόρτα στο πρόσωπο.
Ε, αυτό δεν το περίμενε
(Ηλίθιε...νομίζεις πως θα ασχοληθώ μαζί σου ξανά; Έχω τα δικά μου προβλήματα όχι να φορτωθώ και τα δικά σου...ήθελα μόνο να βοηθήσω αλλά αυτό ειναι το ευχαριστώ...Πίσω της ακούγεται η πόρτα καθώς ανοίγει και ο Δημήτρης...
-Άννα...
-Ναι;
-Συγχώρεσε με. Δεν το ήθελα. Έλα γύρισε πίσω.
-Αποκλείεται. Αν θέλεις να μου μιλήσεις έλα εσυ έξω.
-Τι έγινε...Άννα, φοβάσαι; Στην κατάσταση που είμαι νομίζεις ότι...
-Δεν νομίζω τίποτα. Έχω όμως τις αρχές μου.
-Εντάξει...συγνώμη...έχεις δίκιο. Περίμενε και έρχομαι αμέσως.
(Ευτυχώς τον έβγαλα τουλάχιστον απο εκεί μέσα. Τώρα όμως τι άλλο θα πρέπει να κάνω για
να τον βοηθήσω;)
Έτσι σε μερικά λεπτά της ώρας ο Δημήτρης περπατούσε στο πάλι της Άννας που προσπαθούσε με λόγια και συμβουλές να τον κάνει να ξεχάσει. Να
ξεχάσει τον πόνο της εγκατάλειψης, ένα πόνο που αυτή ποτέ δεν ένιωσε. Που να ξέρει όμως τι της επιφύλασε το μέλλον. Ένα παρόμοιο πόνο αλλά περισσότερο φρικτό και απελπισμένο. Ένα πόνο που θα την οδηγήσει σε αποφάσεις που θα τη ρίξουν σε λάθος δρόμο.
-Όλα έδειχναν πως ήμουν τυχερός. Είχα καταφέρει να αποκτήσω την κοπέλα που ήθελα...και τώρα εσύ είσαι σε πολύ καλύτερη θέση.
(Εγώ...μα τι λέει;)
-Τουλάχιστον εσύ δεν προδώθηκες
-Δημήτρη πάψε να βασανίζεσαι. Δεν βγάζει σε τίποτα.
Ξαφνικά εκείνος γίνεται επιθετικός και σκληρός.
-Για κοίτα εσύ τα λες αυτά; Εσύ μπορείς να σκέφτεσαι τον γέρο σου και να μην με ενοχλείς;
-Ανόητε ο Παύλος δεν είναι γέρος. Είναι ένας αληθινός άντρας...εκείνος δεν θα φερόταν έτσι, να κλαψουρίζει σαν μωρό.
-Κανείς δεν σουζήτησε να έρθεις και να ακούς τα κλαψουρίσματα μου και πάψε να με εκνευρίζεις.
-Θαυμάσια...γύρισε λοιπον στο δωμάτιό σου.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
