Ευτυχώς που όλοι οι φίλοι μου, γνωρίζουν την <τρέλα μου>. Ένα από αυτά ήταν <Τα δείπνα της Εκάτης>. Την αλήθεια μου όμως θα την πω, έτσι κι αλλιώς, λένε ότι αμαρτία εξομολογουμένη, αμαρτία δεν είναι. Ότι με συμφέρει ε; Λοιπόν, θεώρησα ότι είναι ένα βιβλίο του κιλού, σαν αυτά που πουλάνε οι πάγκοι της λαϊκής. Βέβαια,από την άλλη το όνομα του συγγραφέα μου φάνηκε γνωστό, δεν πήγε όμως το χαζό μυαλό μου στον πολύ καλό δημοσιογράφο του ιατρικού ρεπορτάζ.
Αποφάσισα λοιπόν και το πήρα μαζί μου στις καλοκαιρινές διακοπές. Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με φόντο το απέραντο γαλάζιο του αιγαίου μου φάνηκε ως καλή περίπτωση.
Κάθομαι λοιπόν στο μπαλκόνι του ξενοδοχείου. Η νύχτα μυρίζει λάδι καρύδας και γιασεμί. Η συναυλία των τζιτζικιών έχει σταματήσει και ακούγεται μόνο ο φλοίσβος της θάλασσας. Το φεγγάρι στέλνει το φως του πάνω στα φύλα της λεύκας και από εκεί στάζει πάνω στο ποτισμένο χώμα. Κάτω λοιπόν από αυτό το ιδανικό σκηνικό, (α...ξέχασα να πω ότι συντροφιά, μου έκανε ένα κρύο ποτήρι κόκκινο κρασί - απαραίτητο για την καρδιά) ξεκίνησα το διάβασμα. Διάβαζα, διάβαζα, διάβαζα μέχρι το πρώτο φως της ημέρας. Πραγματικά ήταν ένα πολύ ωραίο βιβλίο. Καλογραμμένο, μοντέρνο, αγωνιώδες, μια πραγματική όαση ανάμεσα στα βιβλία που κυκλοφορούν το τελευταίο διάστημα.
Στην αρχή με ενόχλησε που ο δολοφόνος έκανε <νιάου νιάου στα κεραμίδια>, αλλά πιστέψτε με αυτό δεν επηρεάζει ούτε στο ελάχιστο στο να συνεχίσεις παρακάτω....
Αυτό που ψιθύρισα τελειώνοντας το ήταν : δεν υπάρχουν άγγελοι σου λέω......
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ!!!!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου