Τι συμβαίνει τελικά;

Ότι ζούμε σε μια εποχή που όλα είναι δύσκολα και οι σκέψεις μας είναι μόνο αρνητικές, αυτό είναι γνωστό σε όλους!
Κάποιο Σαββατοκύριακο αποφάσισα να κάνω και εγώ μια επίσκεψη σε μία από τις πολλές και πανέμορφες παραλίες της Χαλκιδικής για να δροσιστώ. 
Τι διαπίστωσα; Ότι τελικά δεν είναι όλα τόσο μαύρα και άραχλα, όσο μάλλον θα ήθελα να πιστεύω. Επειδή όμως από την φύση μου είμαι απαισιόδοξος, κάτι δεν μου έκατσε καλά και αποφασίσω να κάνω μια νέα επίσκεψη, (πάλι Σαββατοκύριακο )αλλά αυτή τη φορά σε παραλία κάποια από τις επίσης όμορφες παραλίες της Πιερίας .
 Και ναι, η έξοδος αυτή μου έδειξε ότι ο κόσμος δεν μειώθηκε στις επί πληρωμή ξαπλώστρες και ομπρέλες.

 Ίσως να περιορίστηκε ο χαμός με τα πολύ μουράτα μαγιό και μπικίνι  που αγωνιούσαν οι κάτοχοι τους πως θα μας πληροφορήσουν την μάρκα τους. Όμως η διασκέδαση υπήρχε, η ίδια χαρωπή ελληνική και ξένη μουσική, που μάλιστα στην Χαλκιδική, τρυπούσε τα αυτιά, λες και ήμασταν σε παραλία κουφών, η ίδια κατανάλωση σε φρέντο και φραπέ και στο τέλος της ημέρας, όπως πάντα άλλωστε, όλοι κολλήσαμε στην κίνηση στον δρόμο της επιστροφής , από Χαλκιδική. Ευτυχώς αυτό δεν συνέβει από Πιερία. Πήγαμε και ήρθαμε καρφί. Μια μικρή στάση μόνο κάναμε στα  διόδια για να πληρώσουμε  2.80 x 2 = 5.60 ευρώ, και αυτό επειδή ήμαστε άνθρωποι και περπατάμε και όχι οτιδήποτε άλλο που θα μπορούσε να πετάει..... Τσούζει το <χαράτσι> δεν λέω αλλά σε τελική ανάλυση  το προτιμώ, σε σχέση με την ταλαιπωρία της Χαλκιδικής, τον ιδρώτα που έχυσα, το καυσαέριο που ρούφηξα και τα νεύρα μου, που σπάσανε από την κυρία που οδηγούσε το μπροστινό αυτοκίνητο, είχε ανέβει πάνω στο τιμόνι και δεν πατούσε το γκάζι πάνω από 20 , με αποτέλεσμα να δημιουργήσει μια τεράστια ουρά......