ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ ΜΙΑ ΨΥΧΗ απο τον George Konstantinidis

Να αγαπάς μια ψυχή γι΄αυτό που εκπέμπει, να κάνεις έρωτα μ΄ένα σώμα γι΄αυτό που εκφρά-ζει… να είσαι με κάποιον όχι απλά για να υπάρχεις …αλλά για να δείχνεις και να δίνεις ότι αισθάνεσαι .Aν είχα λοιπόν την δύναμη να αλλάξω όλο τον κόσμο θα τον έκανα σαν την ψυχή σου γαλήνιο, χαμογελαστό, γλυκό, γεμάτο αγάπη, κατανόηση..μα δεν την έχω!! Έχω όμως την δύναμη να αλλάξω τον δικό μου κόσμο και αυτό είναι μόνο η αρχή.
Αν ήμουν τριαντάφυλλο και με έκοβες θα σου έλεγα ″συγγνώμη που σε τρύπησα″ την ώρα που με σκότωνες ..και με τα πέταλα θα σου κάλυπτα τις πληγή.
Κάποτε μου είπαν …αν κάποια στιγμή απογοητευθώ να στρέψω το βλέμμα μου προς τον νυχτε-ρινό ουρανό και τότε, θα δώ δισεκατομμύρια αστέρια, άρα και δισεκατομμύρια ευκαιρίες για ευχές… κάποια από αυτές θα πραγματοποιηθεί. Μα δεν χρειάζεται πλέον να το κάνω αυτό γιατί κοιτώ τα μάτια σου και νιώθω πως βρίσκομαι στους γαλαξίες χωρίς νερό, χωρίς οξυγόνο, μα δεν με νοιάζει μου αρκεί να βρίσκομαι εκεί να τα κοιτώ. Όταν τα αστέρια πέφτουν είναι σαν να υποκλίνονται μπροστά τους και να ζηλεύουν την λάμψη τους μα δεν είναι αλήθεια εγώ τα ρίχνω γιατί δεν βρίσκω κάτι ποιο λαμπερό και όμορφο . Οπότε αν ήξερες τι αξίζουν τα μάτια σου δεν θα με ρωτούσες γιατί τα κοιτώ.
Τις νύχτες που δεν σ΄ έχω κοντά μου αναγκάζομαι και ζω με το όνειρό σου… Θεέ μου !!! είναι τόσο μαγικά που ας κοιμάμαι αιώνια !και μόνο το φιλί από τα χείλη σου, το χάδι από τα χέρια σου θα με ξυπνούσε και η εικόνα από το χρώμα των ματιών σου, θα μου ξαναέδινε ζωή και δύναμη να συνεχίσω.
Έτσι λοιπόν ……
Σε ότι σε πονά θα είμαι εκεί… για να σου κλείσω τις πληγές και να απαλύνω τον πόνο σου.
Σε ότι σε κάνει χαρούμενο θα είμαι εκεί… για να μοιραστείς τις χαρές σου μαζί μου και να τη διπλασιάσω.
Σε ότι σε θυμώνει θα είμαι εκεί… για να σε ακούσω και να σου πω πως ο θυμός σου είναι λογικός ,αλλά κακός σαν σύμβουλος.
Σε ότι σε κουράζει θα είμαι εκεί… για να κουβαλήσουμε μαζί τον σταυρό που κουβαλάς γιατί 2 είναι καλύτερα από έναν.
Σε όσα θα πρέπει να πάρεις μια δύσκολη απόφαση θα είμαι εκεί… για να σε ακούσω και να σε συμβουλέψω.
Σε ότι σε φοβίζει θα είμαι εκεί… για νε βοηθήσω και να σου πώ πως όλοι κάτι φοβόμαστε δεν χρειάζεται να ντρέπεσαι.
Βροχή θα είμαι για εσένα και να σου ξεπλύνω τα δάκρυα και να σου παίρνω την λύπη και σου δροσίζω την ψυχή από κάθε καημό.
Αν κάποτε αισθανθείς την μοναξιά και μέσα στην μοναξιά σου ,αισθανθείς την παρουσία μου ψιθύρισε σ΄αγαπώ ,όπου και να βρίσκομαι θα το νιώσω.
Για όλα αυτά και για άλλα πολλά θα είμαι εκεί χωρίς αντάλλαγμα, χωρίς ευχαριστώ.
Αυτά λοιπόν είναι τα δώρα μου για εσένα
Αγάπη, Κατανόηση, Συμπαράσταση, Ειλικρίνεια, Σεβασμό, Εμπιστοσύνη..
δηλ
Ο ΕΑΥΤΟΣ ΜΟΥ

ΘΛΙΨΗ

Η μνήμη δεν μετριέται με τα λεπτά ή με τις ώρες.
μετριέται με την οργή..
το θυμό...
την θλιψη...
και τον πόνο!

ΡΑΓΙΣΜΕΝΕΣ ΑΓΚΑΛΙΕΣ

Σίγουρα όχι η καλύτερη συνεργασία του Almodovar με την Penelope Cruz. Η Lena (Peneope Cruz), πρώην call-girl και νυν γραμματέας μεγιστάνα, υποκύπτει στο γεροντικό του φλερτ και καταλήγει μόνιμη φιλοξενούμενη στην τεράστια έπαυλή του. Η πολυτέλεια όμως δεν αρκεί για να κρατήσει μια τέτοια γυναίκα κοντά του, κι όταν η Lena αρχίζει να τρώγεται με τα πανάκριβα ρούχα της, ο ερωτοχτυπημένος Ernesto (José Luis Gómez) αποφασίζει να της βρει μια νέα ασχολία: την ηθοποιία!
Για άλλη μία φορά ο Almodovar αποδεικνύει ότι είναι ένας εξαιρετικός σκηνοθέτης ηθοποιών: η Πενέλοπε Κρουζ και η Μπλάνκα Πορτίγιο είναι, ειλικρινά, υπέροχες. Σίγουρα δεν πρόκειται για την καλύτερη ταινία του, αλλά μακάρι όλες οι ισπανικές παραγωγές να έφταναν στο επίπεδο αυτής.
Στα πλην: Η διάρκεια της ταινίας είναι υπερβολικά μεγάλη, με ένα φινάλε που επιμηκύνεται άσκοπα, γιατί ο Αλμοδόβαρ ως σκηνοθέτης δεν θέλει -ή δεν τολμά- να συγκρατήσει τον Αλμοδόβαρ-σεναριογράφο».

ΠΑΘΟΣ

Ευτυχία...
Λέξη για την ιστορία...
Αγάπη...
Μίσος...
Τόσο ξένα...κι όμως πολύ στενά δεμένα...
Λάθος...
Πάθος...

Η ΠΟΙΝΗ ( νέο βιβλίο)

Υπόθεση: Από παιδί δεν του χαμογέλασε η μοίρα. Ίσως να μην του χαρίστηκε στιγμή. Άλλαζε συνέχεια τόπους και επιβίωνε με τον δικό του σκληρό τρόπο. Μέρα με τη μέρα βούλιαζε στην παρανομία, στη βία, στο έγκλημα.

Ξαφνικά η ζωή του αλλάζει πορεία. Μια τρικυμία τον ξεφράζει σε ένα άγονο νησί, ναυαγό, με ένα μωρό στην αγκαλιά κι εκείνος αναγκάζεται να παίξει τον ρόλο του πατέρα. Έτσι πρωτόγνωρα συναισθήματα ξυπνούν μέσα του και μια νέα ζωή αρχίζει ξανά.

Η ιστοία αυτη της Έλση Τσουγκαράκη θα μπορούσε να ήταν και αληθινή. Διαβάζοντας αυτό το βιβλίο ταξίδεψα σε άλλα μέρη. Η γραφή του είναι εκπληκτική. Ο λόγος του γρήγορος, κατανοητός εύκολος, με καταπληκτικές περιγραφές και βαθιά νοήματα. Προσωπικά μου φάνηκε τόσο συναρπαστικό που το διάβασα μέσα σε ένα 24ωρο...

Σας το προτείνω...

Η ΝΕΑ ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΣΑΚΗ ΡΟΥΒΑ

Από τον Σεπτέμβριο έχει στις ευρωπαικές και αμερικάνικες αίθουσες η ταινία Duress, το αστυνομικό θρίλερ όπυ πρωταγωνιστήε είναι ο δικός μας Σάκης Ρουβάς. Συμπρωταγωνιστές του είναι ο Martin Solvie και ο Billy Wirth σε σκηνοθεσία Jordan Barker.

Υπόθεση: Ο Richard θρηνεί για την πρόσφατη αυτοκτονία της γυναίακας του, ενώ παράλληλα προσπαθεί να διορθώσει την πληγωμένη σχέση του με την κόρη του. Όμως γίνεται μάρυρας σε μια απάνθρωπη δολοφονία απο τον Abner Solvie (τον Σάκη) και μένει στο έλεος του δολοφόνου....

Γίνεται λοιπόν ο προστατευόμενός του για να παραμείνει ζωντανός αλλά και να προστατεύσει αυτούς που αγαπά, αναγκάζεται εκβιαστικά να αποτελειώνει τους φόνους που ξεκινά ο Solvie.

Η συνειδησή του για την ανάμειξη στους φόνους της τοπικής κοινωνίας τον βαραίνει αφόρητα και εκεί που πρέπει πλέον να αποφασίσει αν θα συνεχίσει να σκοτώνει για να σώσει την ζωή της κόρης του, συνηδητοποιεί ότι ο Solvie δεν είναι η μοναδική απειλή γύρω του...

ΟΙ ΛΗΣΤΕΣ

Αν δεν είχαμε αφήσει την πόρτα της ψυχής μας ανοιχτή,
για να βρουν άσυλο οι κατατρεγμένοι...
Τι απερισκεψία κι αυτή!
Πάντα τους ληστές τους περνούσαμε για κατατρεγμένους.

ΣΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟ ΜΟΥ! Από : George Konstantinidis

Αυτός είναι ο Άγγελος μου..που αν και είναι δεμένος μέσα σε καταστάσεις και συναισθήματα είναι ακόμα ζωντανός.

Ποτέ δεν ζήτησε τίποτα από κανέναν, και όμως έχει μάθει να ζει και να τρέφεται μέσα από τα συναισθήματα που εγώ νιώθω, αλλά και με συναισθήματα που άλλοι έδωσαν σε μένα.

Μου έμαθε να είμαι καρτερικός και υπομονετικός σε ότι δυσκολία και αν έβρισκα μπροστά μου, μου έμαθε να μην μισώ ανθρώπους όσο και αν με πλήγωσαν και με πληγώνουν μέχρι τώρα.

Ήταν αυτός που μου είπε: να κοιτάς ψηλά και τον κόσμο στα μάτια, μην ντρέπεσαι.

Κανείς από αυτούς δεν έχει το δικαίωμα να σε κρίνει, γιατί κανείς από αυτούς δεν κουβάλησε τον δικό σου πόνο, το δικό σου μαρτύριο, αλλά δεν είσαι και εσύ άξιος να κρίνεις κανέναν.

Ήταν αυτός που στην πιο δύσκολη στιγμή της ζωής μου ήταν εκεί, έκλαψε μαζί μου, μου χτύπησε την πλάτη, με αγκάλιασε με τις φτερούγες του και μου έδωσε έναν ώμο να κλάψω.

Μου έμαθε να λέω πάντα σε ανθρώπους που γνωρίζω την αλήθεια… να μην κρύβομαι, να λέω πάντα αυτά που σκέφτομαι και αισθάνομαι για αυτούς… όσο ουτοπικά και συναισθηματικά κι αν τους φαίνονται, μου είπε θα σε ξεγελάσουν θα σε κοροϊδέψουν αλλά εσύ… θα ξέρεις ότι ποτέ δεν κρύφτηκες από κανέναν και θα αποχωρείς μέσα από κάθε σχέση που έχεις, φιλική, ερωτική με το κεφάλι ψηλά γιατί αυτό που έπρεπε να κάνεις το έκανες.

Εσύ θα κάνει; Αυτό που αισθάνεσαι, γιατί μέσα από αυτά που αισθάνεσαι ζεις και ζω και αυτά να τα μοιράζεσαι.

Ζεις μέσα σε ένα κόσμο δύσκολο και σκληρό αλλά θα πρέπει να κάνεις εσύ αυτό που σου έμαθα: να αγαπάς και να δίνεις, να μην περιμένεις ποτέ το ευχαριστώ, ούτε ανταλλάγματα, αυτό που θα κερδίσεις είναι να σε θυμούνται και να σε αγαπούν με τον με τον πιο γλυκό τρόπο που υπάρχει και έτσι να κερδίζεις την αθανασία σου. Θα καταφέρεις ίσως να αλλάξεις κάτι μέσα από αυτόν τον κόσμο που ζεις και να προσφέρεις σε κάποιους αυτό που θέλουν.

Μου είπε θα γνωρίσεις ανθρώπους που θα σου δώσουν πολλά αλλά… και ανθρώπους που θα σε κάνουν να πονέσεις και θα σε πληγώσουν μην φοβηθείς είναι συναισθήματα που θα σου μάθουν πολλά, αλλά μην κάνεις και εσύ αυτό που σου κάνουν οι άλλοι σε σένα και σε πληγώνουν.

Να ζεις κάθε στιγμή της ζωής σου μικρή ή μεγάλη με όλη την δύναμη της ψυχής σου και θα κερδίσεις την γνώση, την δύναμη και την πίστη στον εαυτό σου ότι μπορείς να καταφέρεις τα πάντα.

Κάνε λοιπόν την ψυχή σου ένα λιβάδι, και αυτά που θα λες θα είναι τα λουλούδια που μάζεψες από τους κήπους της ψυχής σου.Γίνε εσύ το λιμάνι για όσους το χρειάζονται να ξαποστάσουν από τις φουρτούνες που συναντούνΆγγελε μου… όπου και αν είσαι σε αγαπώ και σε ευχαριστώ που με έκανες αυτό που είμαι χωρίς να ντρέπομαι.

ΦΕΥΓΩ... Από George Konstantinidis

Θέλω να ξεχάσω τη μυρωδιά του κορμιού σου.
Θέλω να ξεχάσω τη γεύση των χειλιών σου.
Θέλω να έχω, για μια φορά,
μια ζωή ευτυχισμένη.
Γι αυτό φεύγω......

Ευχαριστώ για όλα όσα μου έδωσες.
Ευχαριστώ που με αγάπησες.
Αλλά δεν έχω ψευδαισθήσεις.
Ότι εσύ είσαι για μένα.
Γι αυτό φεύγω...

Πες μου τί είναι αυτό που έχεις,
και δεν μπορώ να σε ξεχάσω.
Κοίτα, κοίτα με μωρό μου,
κοίτα την ψυχή μου που αιμορραγεί

Αυτό το κείμενο ανήκει στον George Konstantinidis

Ειναι οι άνθρωποι πουλιά

που σαν χειμωνιάσει πάντα πετάνε μακρυά

και έρχονται να σε δούν κάποια βραδυά

όταν σπάσουν τα φτερά ή αν πεινάσουν......

(Συχνά - πυκνά (ελπίζω!!!!) θα βλέπουμε σε αυτήν την σελίδα δημοσιευμένα κείμενα απο τον George Konstantinidis)

TWILIGHT

Twilight ( 2008 ) της Catherine Hardwicke, βασισμένο σε βιβλίο της Stephenie Meyer. Ώρες ώρες είναι να απορείς: τα παιδάκια ήταν πάντα βλαμμένα; τα παιδάκια σήμερα είναι πιο βλαμμένα από ότι τα παιδάκια στις παλαιότερες γενιές; τα παιδάκια είναι βλαμμένα και για αυτό τρελαίνονται/ ουρλιάζουν/ εκστασιάζονται/ λιποθυμούν με τέτοιου είδους πρωταγωνιστές “πρότυπα” όπως ο Robert Pattinson ή μήπως τέτοιου είδους θεάματα ευθύνονται για όλα αυτά και τα αποβλακώνουν; φαύλος κύκλος μου φαίνεται η δουλειά. Αμερικανοποίηση.

(Παρένθεση αυτοκριτικής: Δεν βγάζω την ουρά μου απ’ έξω αλλά τουλάχιστον εμείς τότε, όταν δεν παίζαμε μπάλα και δεν σπάγαμε τα κεφάλια μας για τις ομάδες, είχαμε στο σινεμά ένα Terminator, ένα Predator ή τέλος πάντων ένα βαρβάτο ήρωα για να γουστάρουμε και όχι ντυσιματάκια, σπορ αμάξια και στυλάτη διακόσμηση δωματίου. Έλεος!)

Δεν είναι η χειρότερη ταινία που έχω δει αλλά είναι τόσο παιδική που είναι εμφανές ποιος ήταν ο στόχος της και νομίζω τον πέτυχε. Δημιούργησε άλλο ένα σούπερ σταρ που δεν μπορεί να κυκλοφορήσει στο δρόμο γιατί ανήλικα κοριτσάκια μαλλιοτραβιούνται για την πάρτη του και θέλουν να του σκίσουν τα ρούχα. Ανούσιο και βαρετό χωρίς στάλα αίμα, το μόνο που τρομάζει είναι ο τρόπος με τον οποίο κατακρεουργείται από τους δημιουργούς ο μύθος του βρικόλακα. Δυστυχώς ήρθε και η συνέχεια καθότι τα βιβλία πουλάνε σαν τρελά αλλά ευχαριστώ δεν θα πάρω…

(Από μια ταινία την ημέρα)

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Θεσσαλονίκη...
Είναι η πιό όμορφη πόλη...
Ίσως γιατί έχει τη θάλασσα στα πόδια της,
και η θάλασσα συνήθως ελαφρώνει τις λύπες των ανθρώπων!

Η ΟΜΟΡΦΙΑ

Η ομορφιά είναι ευλογία αλλά και κατάρα.
Ανοίγει δρόμους, όπως μπορεί και να τους κλείσει.
Ασπρο μαυρο...
Πάνω κάτω...
Παράδεισος και κόλαση...

ΔΥΟ ΞΕΝΟΙ

Πόσο ξένοι μπορεί να είναι δυο άνθρωποι που μοιράζονται το ίδιο κρεβάτι και πίνουν μαζί τον πρωινό καφέ.
Πόσο τραγικά ξένοι και ταυτόχρονα, τόσο ασφυκτικά γνώριμοι...

ΙΠΤΑΜΕΝΟ ΧΑΛΙ

Ιπτάμενα χαλιά που εκπληρώνουν ταξίδια σε φανταστικές χώρες
υπάρχουν μόνο στα παραμύθια!

ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ...

Βγαίνω στο μπαλκόνι...
Ο ήλιος είχε από ώρα δώσει τη θέση του στο φεγγάρι,
στο ίδιο σημείο του ουρανού.
Πέφτω για ύπνο...
Όνειρα....
Ελάτε...

Ο ΧΡΟΝΟΣ

Η ζωή σε δευτερόλεπτα σε φέρνει τούμπα.
Το κρίμα τιμωρείται, όσο χρόνος κι αν περάσει.
Μόνο που η ποινή είναι αβάσταχτη.

ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΓΥΑΛΙΑ

Όταν η αισιοδοξία μου κομματιάζεται,
ειναι σαν να παταω πάνω σε σπασμένα γυαλιά,
Ματώνω...
αλλά βαδίζω με όλο το βάρος της αδικίας στην πλάτη.
Δεν μπορώ να το αγνοήσω.
Είναι εκεί...

ΣΤΟ ΦΟΡΕΙΟ

Ένας διάδρομος μακρύς, λευκός...
Τα φώτα του στο ταβάνι με τυφλώνουν...
Περνάνε γρήγορα πάνω από το κεφάλι μου...
Και η μυρωδιά του αντισηπτικού μου προκαλεί αηδία...
κι εγώ κοίτομαι πάνω σε ένα φορείο,
που πάντα κάποιος άλλος κατευθύνει
Και που με πηγαίνει;
Κάθε φορά σε αίθουσα καινούρια,
ψυχρή, αποστειρωμένη.
Όταν θα βγω από την αίθουσα μια ουλή στο πρόσωπο,
θα μου θυμίζει αυτό που μου πήραν...
Αυτό που έχασα...

ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΣΗ

Φίλε μου, ο στρατός είναι το ξερίζωμα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας!

Η ΕΥΤΥΧΙΑ

Η ευτυχία...είναι τα φτερά της ψυχής μας.
Μόνο που σχεδόν πάντα, είναι κέρινα!
Σαν του Ίκαρου.
Αξίζει όμως.
Αξίζει να πετάξεις τόσο ψηλά.
Να δεις τον κόσμο που ζεις
και που σου έκανε δώρο ο Θεός!

ΤΟ ΧΑΟΣ

Έμεινα εδώ μόνος.
Να μην ξέρω πως να προχωρήσω.
Να μην μπορώ να κάνω ούτε ένα βήμα.
Πως να αφήσω τον κόσμο μας;
Φορές και φορές πάλεψα να το σκάσω.
Φορές και ώρες κοίταξα έξω κρυφά...
Το χάος!

ΑΔΕΙΟΙ ΔΡΟΜΟΙ

Ήλιος που έκαψε την ψυχή μου και άφησε το αποτύπωμα του…

Πονάει ….πονάει πολύ …..

Άδειοι οι δρόμοι …..γιατί ????

Άδειοι δρόμοι… .φώτα ……γέφυρες …..

Δρόμοι μακρινοί ….ατέλειωτοι….
Κάθε άκρη τους …..

Η ΕΚΡΗΞΗ!

Ο έρωτας εμφανίζεται πάντα ως τρομοκράτης.
Ζώνεται τα πυρομαχικά του,
Επιλέγει τα θυματά του,
Εισβάλλει στο σώμα
Και πατά το κουμπί.
Η έκρηξη είναι αναπόφευκτη.
Παντού αίμα!

ΕΦΥΓΕΣ ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΙΟ - ΤΕΛΟΣ

Ο Δημήτρης κατεβαίνει κάτω στην θάλασσα με το βήμα βαρύ. Μια ματιά αρκεί για να καταλάβει η Άννα τι έχει συμβεί.

( Ο Δημήτρης τα έχει μάθει όλα. Αυτηή τη φορά κανείς δεν του έκρυψε την αλήθεια)

Το χαμόγελο του Δημήτρη είναι ειρωνικό.

-Η αλήθεια έρχεται πάντα στο φως Άννα. Έπρεπε να το ξέρεις.

-Δημήτρη, εγώ...κάτι θα κάνουμε αγάπη μου. Θα παλέψουμε...δεν έχω χάσει ακόμα τις ελπίδες μου!

-Φτάνει! Πες στην Βάνα να σε βοηθήσει να φτειάξεις τις βαλίτσες σου και φύγε.

-Με διώχνεις; Δεν καταλαβαίνω Δημήτρη...

-Έχεις πολύ κουράγιο, πρέπει να το παραδεχτώ. Αναγκάστηκες να παίξεις σε μια τέτοια κωμωδία. Και τι κέρδισες; Λίγο θαλασσινό αέρα...θα μπορούσες να πας και διακοπές...όπως τότε...θα ήταν πιο διασκεδαστικό.

-Δημήτρη, εξακολουθώ να μην σε καταλαβαίνω.

-Εγώ δεν κατάλαβα. Κι ας ένιωσα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά σε αυτήν την ιστορία. Πως φάνηκα τόσο αφελής...τόσο τυφλός!

-Πιστεύεις ότι δεν σε αγαπώ στα αλήθεια; Πώς το έκανα απο οίκτο;

-Έχεις καμιά καλύτερη εξήγηση;

-Μια και μοναδική...την αλήθεια! Δημήτρη σε αγαπάω!Η συμπεριφορά του Δημήτρη είναι παράλογη. κι όμως η Άννα σκέφτεται πως μέσα σε αυτήν την σκέψη υπάρχει κάτι όμορφο.
(Ο Δημήτρης φέρεται έτσι γιατί πιστεύει πως δεν τον αγαπώ. Δείχνει με τον τρόπο του ότι η δική του τραγωδία είναι κάτι δευτερεύων. Θέλει μόνο να μάθει πως νιώθω για εκείνον.)-Μέχρι εδώ! Με αγαπάς στα αλήθεια Δημήτρη;
-Δεν καταλαβαίνω...τι εννοείς;
-Σκέφτεσαι μόνο εμένα. Αναρωτιέσαι γιατί δεν σου είπα την αλήθεια. Τον εαυτό σου δεν τον σκέφτεσαι;
-Θα τον σκεφτώ μετά.
Το μελαγχολικό χαμόγελο του Δημήτρη αγγίζει την καρδιά της Άννας.
-Δεν είναι εύκολο να πεις...πεθαίνω και την ίδια στιγμή να νιώσεις πως είναι αλήθεια.
-Ίσως δεν είναι αλήθεια. Ίσως μόνο εσύ να είσαι αληθινή. Είσαι το πεπρωμένο μου.
Την σφίγγει στην αγκαλιά του.
-Τίποτα άλλο δεν υπάρχει. Όμως δεν έπρεπε να στο πω.
-Σε αγαπώ Δημήτρη...σε αγαπώ αληθινά.
Το χαμόγελο γυρνά ξανά στα χείλη του. Ήρεμο και σχεδόν κεφάτο.-Σκέφτηκες πως εγώ και ο έρωτάς μας θα διαρκούσαν για πάντα; Η μοίρα είχε ήδη φροντίσει για αυτό.
-Δημήτρη τι λες;
-Άσε με τουλάχιστον να αστειευτώ, Άννα. Θέλω μόνο να μου κάνεις μια χάρη.
-Ότι θέλεις.
-Φύγε Άννα. Προσπάθησε να καταλάβεις αγάπη μου.Νιώθω την ανάγκη να μείνω μόνος. Νομίζεις ότι θα αφεθώ να πεθάνω; Είμαι νέος...θα πρέπει να με δέσουν στο κρεβάτι για να με αναγκάσουν να πεθάνω. Όμως έτσι θα γίνει τελικά...και δεν θέλω να είσαι εδώ όταν συμβεί.
-Δεν έχω την δύναμη να σου πω αντίο.
-Κι εγώ δεν θέλω να με δεις να υποφέρω. Δεν θέλω να καταστρέψω την ζωή σου.
Η Άννα δέχεται την εντολή του Δημήτρη ως τελευταία επιθυμία και φεύγει. Τον αφήνει μόνο του για να φτάσει έτσι μόνος του ως το τέρμα.
Και ο Δημήτρης γυρίζει από τον ένα γιατρό στον άλλο, χωρίς αποτελέσματα.
-Δεν είναι τίποτε, έτσι δεν είναι κύριε καθηγητά;
-Κανείς απο τους συναδέλφους μου δεν θα τολμούσε εγχείρηση στην περιπτωσή σας.
-Το ξέρω. Άκουσα πολλούς να το λένε. Εσείς θα είστε και το τέλος της πορείας μου, κύριε καθηγητά. Είστε η τελευταία μου ελπίδα.-Κανείς δεν θα έκανε την εγχείρηση, το επαναλαμβάνω...αλλά εγώ...εγώ, ναι! Θέλω να προσπαθήσω!
-Θα με εγχειρήσετε;
-Οι πιθανότητες επιτυχάς είναι ελάχιστες, δεν σας το κρύβω...αλλά υπάρχουν και σε αυτό το σημείο διαφωνω με τους συναδέλφους μου.Ο Δημήτρης όλο χαρά γυρίζει στο σπίτι. τι καλά να τον περίμενε σε αυτό η Άννα, να της πει τα όλο ελπίδα νέα. Να όμως που η ευχή του μένει ενεκπλήρωτη. Ίσως...
Η Βάνα καταλαβαίνει ότι κάτι συμβαίνει. Ο δημήτρης δείχνει αναζωογονημένος.-Θα χειρουργηθώ Βάνα.
-Αλήθεια;
-Βρήκα γιατρό που δέχτηκε να κάνει την εγχείρηση.
-Έχετε πολύ κουράγιο κύριε και σας θαυμάζω...Κύριε...θα ήθελα να σας πω πως η κυρία είναι εδώ.
-Εδώ;
-Ήρθε πριν απο δυο ώρες με τις βαλίτσες της. Δεν θα της πείτε να φύγει...έτσι δεν είναι κύριε;
Ο Δημήτρης αρχίζει να τρέχει προς την παραλία. Βρίσκεται εκεί. Την είδε απο το ανοικτό παράθυρο.
Αφού την πλησιάζει:
-Ωστε λοιπόν δεν έφυγες.
-Πίστευες πως θα το έκανα; Από αυτό φαίνεται ότι με ξέεις πολύ λίγο.
-Είσαι ξεροκέφαλη.
-Ζήτησε μου ότι θέλεις, αλλά όχι να μείνω μακριά σου, δημήτρη. Αυτό είναι αδύνατον.
Χωρίς να μπορεί να συγκρατηθεί ο Δημήτρης την αγκαλιάζει και της ανακοινώνει τα πολύ ευχάριστα νέα.
-Θα εγχειριστώ Άννα. Βέβαια γνωρίζω πολύ καλά πως είναι μια απελπισμένη προσπάθεια. Δεν θέλω να τρέφεις ψευδαισθήσεις.
-Θα εγχειριστείς; Πότε;
-Μεθαύριο μπαίνω στο νοσοκομείο για τον προεγχειρητικό έλεγχο. Σε 48 σχεδόν ώρες. (48 ώρες...Δεν είναι τίποτα και ταυτόχρονα είναι σχεδόν το παν. 48 ώρες για μας. Εκαντοντάδες δευτερόλεπτα...και κάθε δευτερόλεπτο μπορεί να είναι αιώνιο. Ο χρόνος υπάρχει μόνο όταν δεν υπάρχει κανείς.)
-Σε αγαπώ Δημήτρη...σε αγαπώ!
-Είμαι ευτυχισμένος

Τον φιλάει με πάθος.

Πόσο μπορεί να διαρκέσει μια ευτυχία; Ποτέ δεν αναρωτιέται κανείς όταν είναι πραγματικά ευτυχισμένος.

-Αν τώρα...σαν από θαύμα βρισκόσουν ξανά σε εκείνο το νησί...θα διάλεγες εμένα;

-Και το ρωτάς;

Η θάλασσα μοιάζει με χρυσή λίμνη και τα κυματά της απαλά ψυθιρίζουν πάνω στην άμμο τα αιώνια μυστικά της χωρίς αρχή ή τέλος. Δεν υπάρχει πια τίποτε, παρά μόνο οι σκιές τους αγκαλιασμένες στον ορίζοντα του δειλινού.

Οι νύχτες πέρασαν το ίδιο αργά και για τους δυο. Την τρίτη μέρα το πρωί η Άννα δίνει τις τελευταές εντολές στην Βάνα.

-Λοιπόν όπως σου είπα Βάνα...τώρα όμως θα πρέπει να φύγουμε, έχουμε αργήσει.

-Ο κύριος σας περιμένει έξω στην παραλία. Σήμερα θα κάνει εισαγωγή στο νοσοκομείο, έτσι;

-Ναι.

-Καλή τύχη...με όλη μου την καρδιά.

-Σ' ευχαριστώ.

Η Άννα κατευθύνεται προς την παραλία. Ο Δημήτρης είναι ξαπλωμένος στην πολυθρόνα και έχει αποκοιμηθεί με την ανοικτή εφημερίδα στα πόδια του.

-Είμαι έτοιμη Δημήτρη.

Υπάρχει κάτι παράξενο στον αέρα...η στάση του Δημήτρη...μήπως...

(Είναι δυνατόν να αποκοιμήθηκε;)

Κοιμάται τόσο βαθιά που δεν την ακούει.

-Δημήτρη, άνοιξε σε παρακαλώ τα μάτια σου...σε παρακαλώ....

Ο Δημήτρης δεν απαντάει, δεν είναι πια εκεί. Η καρδιά του δεν άντεξε και έφυγε πια σε ένα ταξίδι χωρίς γυρισμό.

-Όχι αγάπη μου...αγάπη μου. Μην με αφήνεις...δεν μπορείς να με αφήσεις...εσύ είσαι η ζωή μου.

Τον αγκαλιάζει με τα μάτια γεμάτα δάκρυα. Μέσα στη γαλήνη του πρωινού, μόνο το απαλό θρόισμα του ανέμου ανάμεσα στα φύλλα των δέντρων ακούγεται. Μαζί με τον άνεμο, ελεύθερος, αιώνιος και χωρίς σύνορα, ο έρωτας της θα ζει για πάντα και θα συντροφευει τον Δημήτρη.

Τ Ε Λ Ο Σ

ΕΦΥΓΕΣ ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΙΟ 9ο

Την επομένη πρωί πρωί η Άννα κατεβαίνει στη θάλασσα όπου το αγριεμένο κύμα της χτυπάει μανιασμένο πάνω στους γιγάντιου; βράχους. καθώς τα κοιτάζει η ¨αννα σκέφτεται τα μυστήρια που κρύβει η ζωή.

(Κι ύστερα τι υπάρχει μετά; Θα ήθελα να φύγω πριν απο τον Δημήτρη. Θα θελα να ' μαι εγώ εκείνη που θα περιμένει...)

Η Άννα αποφασίζει να επισκεφθεί ξανά τον γιατρό. Κάπου ίσως να υπάρχουν ελπίδες.

Κάθεται απεναντί του και τον κοιτάζει με αγωνία καθώς αυτός για άλλη μια φορά κοιτάζει τις εξετάσεις του Δημήτρη.

-Λοιπόν;

-Λυπάμαι Άννα, δεν μπορεί να γίνει τίποτα...έτσι είπαν όλοι όσοι είδαν τις εξετάσεις...βλέπεις εδώ είναι...

-Δεν θέλω να δω τίποτα...θέλω να χειρουργηθεί!

-Κανείς χειρουργός δεν θα τολμούσε να κάνει την εγχείρηση. Δεν υπάρχει ελπίδα.

-Πόσο καιρό υπολογίζεις γιατρέ ότι μπορεί να ζήσει;

-Δεν μπορώ να στο πω με βεβαιότητα...αλλά ελπίζω μερικούς μήνες ίσως τα καταφέρει!

-Θα υποφέρει;

-Ούτε αυτό είναι σίγουρο. Είναι θέμα τύχης.

-Να σε ρωτήσω κάτι...πως και ο Δημήτρης σου άφησε εδώ τις εξετάσεις;

-Εγώ του το ζήτησα. Του είπα ότι δεν θα του χρησίμευαν σε τίποτα...κι ότι της ήθελα για το αρχείο μου.

-Δεν το βρήκε περίεργο;

-Όχι καθόλου ή τουλάχιστον αυτό μου έδωσε να καταλάβω.

Την ίδια στιγμή στο σπίτι ο Δημήτρης υποφέρει απο τον συνηθισμένο πόνο στο στήθος. Βρίσκεται ξαπλωμένος στον μεγάλο καναπέ του σαλονιού.

Η οικιακή βοηθός πλησιάζει με ένα αχνιστό φλιτζάνι τσάι.

-Σας έφερα ένα ένα τσάι κύριε, να το πιείται τώρα που είναι ζεστό.

-Ευχαριστώ Βάνα.

Παίρνει πάνω απο το μικρό τραπεζάκι που βρίσκεται δίπλα του, το κουτί με τα παυσίπονα.

-Είναι ανώφελο να το καθυστερώ. Αν δεν πάρω το φάρμακο δεν θα νιώσω καλύτερα.

τώρα τελευταία κύριε νομίζω ότι πονάτε όλο και πιο συχνά.

-Ναι...αλλά δεν έχω τίποτα μου είπε ο γιατρός.

-Εγώ στην θέση σας θα πήγαινα να με δει και κάποιος άλλος γιατρός.

( Η Βάνα δεν συμπάθησε ποτέ τον Αντρέα και τώρα αμφισβητεί και τις ιατρικές του γνώσεις.)

Το κουδούνι της εισόδου χτυπά επίμονα.

-Μπορεί να γύρισε η κυρία τόσο γρήγορα; Μου είχε πει ότι θα πήγαινε στην πόλη σε μια φίλη της και ότι μάλλον θα γύριζε το βράδυ.

-Η κυρία έχει κλειδί.

Η Βάνα κατευθήνεται προς την είσοδο.

(Σε λίγο θα περάσει ο πόνος)

Οι μέρες περνούν, η ευτυχία που νιώθει η Άννα την κάνει να ξεχνάει το φοβερό μυστικό της. Η καθημερινή ενασχόληση με το σπίτι και με την συντροφιά της Βάνας προσπαθεί να ξεφύγει από αυτό που την πονάει και την βασανίζει. Τον περισσότερο χρόνο της τον περνάει στην αμμουδιά ή στην κουζίνα, προσπαθώντας να αντιγράψει απο την Βάνα τα μυστικά της μαγειρικής τέχνης.

-Πες τα άλλη μια φορά Βάνα. Δεν κατάλαβα σχεδόν τίποτα.

-Δεν είναι δύσκολο κυρία. Θυμάστε πόσα λεπτά πρέπει να βράσουν τα ζυμαρικά;

-Περίπου 7 λεπτά...και στην σάλτσα βάζω βούτυρο, πιπεριά...

-Όχι κυρία..ο κύριος τα προτιμά με λάδι και χωρίς πιπεριά αλλά με ψιλοκομμένο κρεμμύδι, μαιντανό...

-Πήγε δυο...διακόπτει η Άννα την αγόρευση της οικιακής βοηθού, βλέποντας το μεγάλο πολόι που κρέμεται ψηλά στον τοίχο...περίεργο ο Δημήτρης άργησε.

-Ναι, είναι περίεργο...ίσως καθυστέρησε στον γιατρό.

Μια ανατρίλα διαπερνά την ραχοκοκκαλία της Άννας.

-Στο γιατρό...μα γιατί πήγε στο γιατρό;

-Δεν το ξέρατε; Ίσως ο κύριος να μην σας το είπε για να μην σας ανησυχήσει. Πήγε μια εβδομάδα πριν σε κάποιο άλλον καρδιολόγο εξαιτίας των συνεχιζόμενων πόνων και σήμερα θα έπαιρνε τα αποτελέσματα.

(Ω, Θεέ μου...όχι...)

Την ίδια στιγμή ο Δημήτρης βρίσκεται στο γραφείο του Αντρέα, του οικογενειακού τους γιατρού. Αφού του πετάει ένα φάκελο γεμάτο απο εξετάσεις πάνω στο γραφείο.

-Ορίστε τα αντίγραφα απο τις εξετάσεις μου, Αντρέα. Βάλτες μαζί με αυτές που έχεις εσύ.

-Κάθισε...σε ποιόν πήγες;

-Τι σημασία έχει; Γιατί δεν μου είπες τίποτα; Είναι σωστό να κρύβεις από κάποιον ότι μπορεί πολύ σύντομα να πεθάνει;

-Το έκανα γιατί θεώρησα στην περίπτωσή σου ότι αυτό ήταν το σωστό.

-Δεν με ενδιαφέρει για μένα. Ένα πράγμα θέλω μόνο να ξέρω...η..Άννα... το...ήξερε;

-Έκανα λάθος, το αναγνωρίζω!

Ώστε λοιπό η Άννα ήξερε. Πόσο καιρό πριν; Μήπως έμεινε μαζί του από οίκτο; Τα αισθήματα του Δημήτρη μπερδεύονται. Αρχίζει να χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια του. Με γρήγορο βήμα απομακρύνεται από το κτήριο που στεγάζεται το ιατρείο του φίλου του του Αντρέα και σε λιγώτερο από τριάντα λεπτά βρίσκεται στο σπίτι του.

-Η κυρία είναι στο σπίτι; ρώτησε την Βάνα μόλις την συνάντησε στον κήπο να ποτίζει τα πολύ όμορφα λουλούδια που η ίδια η Άννα είχε φυτέψει.

-Κατέβηκε στην παραλία, κύριε. Εκεί θα την βρείτε.

Βλεποντάς τον ταραγμένο, τολμάει να ρωτήσει:

-Συμβαίνει τίποτα κύριε;

-Τι να συμβαίνει;

-Φαίνεστε στεναχωρημένος. η κυρία ανησυχούσε γιατί αργούσατε κι εγω...ίσως να έχω επηρεαστεί.

-Όλα πάνε καλά Βάνα.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΨΥΧΗ

Η ψυχή μου κρυώνει..

Ξεπαγιάζει!!!

Ο ΓΛΑΡΟΣ

Όταν θα βρω την ψυχική μου διάθεση,
θα σχεδιάσω ένα κάτασπρο γλάρο πάνω απο το κύμα,
με ανοικτές φτερούγες...
Έτοιμος να ξεκινήσει ένα μεγάλο ταξίδι.
Ένα ταξίδι, που ίσως ποτέ να μην πραγματοποιηθεί.
Δεν βαριέσαι...
Κάπου διάβασα πως αυτό που αξίζει είναι η αναμονή...

ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ

Έγκλημα και τιμωρία...
Φόβος και φωτιά..
Μούδιασμα...
Ηλεκτρική εκκένωση...
Γλυκιά ταραχή...
Όμορφο και δυνατό!

ΕΦΥΓΕΣ ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΙΟ 6ο

Η Άννα τον εγκαταλείπει στην μέση του δρόμου, αποφασισμένη να μη γυρίσει καθώς ακούει να τη φωνάζει.Φτάνοντας στη θάλασσα, σταματάει κοντά σε κάποιο βράχο που πάνω του σκάει το αφρισμένο κύμα.

(Κι όμως μόνο εγώ μπορώ να καταλάβω πόσο υποφέρει. Όμως εγώ δεν προσβάλω τους άλλους, και ας είμαι στις μαύρες μου...ο γέρος σου, που βρίσκει το θράσος να μιλάει έτσι για τον Παύλο;)

Πίσω της ακριβώς κάνει την εμφάνιση του ο Δημήτρης, φανερά λυπημένος

-Άννα...

-Α..εσύ. Τι θέλεις πάλι;

-'Ήθελα μόνο να ζητήσω συγνώμη.

-Λες αλήθεια;

-Ναι φέρθηκα άσχημα. Ήθελα μόνο να ξεσπάσω και βρέθηκες εσύ μπροστά μου.

-Σοβαρά; Εγώ θα πληρώσω; Όχι αγαπητέ μου, γύρισε στην πόλη και ξέσπασε στην Μαρίνα αν θέλεις.

-Όχι, δεν μπορώ. Δεν θέλω να ικανοποιηθεί. Εξάλλου τώρα αυτή είναι με τον Παύλο.

Στο άκουσμα αυτού του ονόματος η Άννα πετάγεται σαν ελατήριο. Όχι δεν είναι δυνατόν. δεν μπορεί η μοίρα να της παίζει τόσο άσχημα παιγνίδια. Μα πως...ο δικός της Παύλος;

-Ηρέμησε σε παρακαλώ μην κάνεις έτσι.

-Λέγε τι ξέρεις;

-Η Μαρίνα μου είπε ότι συναντήθηκαν τυχαία και ερωτεύτηκαν ο ένας τον άλλο...μόνο αυτό ξέρω.

Η Άννα ξεσπάει...

-Φύγε...μακριά από εδώ. Εξαφανίσου! Δεν θέλω να σε ξαναδώ...ποτέ πια.

-Άννα, δεν φταίω εγώ...

-Φύγε σε θεωρούσα φίλο μου αλλά εσύ...

-Εγώ τι; Σκέφτηκα ότι δεν ωφελούσε να χαλάσω τις διακοπές σου. Άλλωστε τι σημασία θα είχε αν το ήξερες.

-Ίσως έχεις δίκιο. Δεν ξέρω καν γιατί θύμωσα. Ίσως να είναι καλύτερα έτσι.

Χαμογελούν. Δυο θλιμμένα χαμόγελα. Καλύτερα από τα δάκρυα.

-Πάμε για παγωτό;

-Ναι γιατί όχι;

Περπατώντας ό ένας δίπλα στον άλλο, παίρνουν τον δρόμο για την πρώτη καφετέρια που θα συναντήσουν. Αυτό λέγεται συμπαράσταση.

Οι μέρες περνούν όσο το δυνατόν καλύτερα και για τους δυο φίλους. Νιώθουν άνετα ο ένας κοντά στον άλλο. Διασκεδάζουν, γελούν, ξενυχτούν. Χαίρονται τις διακοπές τους. Κάνουν αυτό που θα έπρεπε να κάνουν από την πρώτη στιγμή που πάτησαν την προβλήτα του μικρού λιμανιού. ΄Ολα είναι ευχάριστα και όμορφα. Παντού υπάρχει χρώμα. Το χρώμα της χαράς, της φιλίας και του έρωτα. Και όταν τα χέρια σμίγουν τυχαία, μόνο για μια στιγμή, νιώθουν κάτι διαφορετικό.

Σε κάποιες απο τις βόλτες τους στην παραλία ο Δημήτρης νιώθει την ανάγκη να ανοίξει την καρδιά του.

-Άννα ξέρεις...νιώθω πολύ καλύτερα. Κάθε μέρα που περνάει σκέφτομαι όλο και λιγότερο τη Μαρίνα...εσύ σκέφτεσαι καθόλου τον Παύλο;

-Εγώ; ναι... όμως δεν νιώθω πια άσχημα. Βαρέθηκα να κλαίω για αυτόν.

-Μπράβο ούτε και εγώ θέλω να υποφέρω για κάποια που με κορόιδεψε.

Ο Δημήτρης αγκαλιάζοντας την φίλη του, της ανακοινώνει την σκέψη του.

-Άννα, τι θα ΄λεγες αν δοκιμάζαμε να χαρούμε τις διακοπές μας;

-Ξέρεις τι λέω εγώ; είναι θαυμάσια η ιδέα σου.

Και έτσι από την επομένη βάζουν σε εφαρμογή το σχέδιό τους.

Το απόγευμα τους βρίσκει να παίζουν στην χρυσή αμμουδιά, κάτω από τις ζεστές ακτίνες του ήλιου.

-Ε..μην πετάς την μπάλα τόσο ψηλά, θα την πάρει ο αέρας.

-Έλα μη φοβάσαι...

Η μπάλα με ένα δυνατό χτύπημα απο τον Δημήτρη φεύγει απο την πορεία της και κατευθύνεται προς την αφρισμένη θάλασσα.

-Συγνώμη, εγώ φταίω...την πέταξα πολύ δυνατά!

-Θα πέσει στη θάλασσα..άρχισε να φυσάει πολύ δυνατά.

-Ας σταματήσουμε καλύτερα...κρυώνεις;

-Λίγο...

-Ας γυρίσουμε στο ξενοδοχείο.

Ο Δημήτρης την παίρνει αγκαλιά, και παίρνουν τον δρόμο της επιστροφής μαζί, και χωρίς να το καταλάβουν, έχουν ξεχάσει αυτό που από καιρό τους βασάνιζε.

Και λίγες μέρες αργότερα, οι δυό φίλοι κάνουν ένα μικρό πικ-νικ στο μικρό δασάκι που βρίσκεται κοντά στο χωριό.

Αφού έπαιξαν σαν μικρά παιδιά ανάμεσα στα δέντρα και έφαγαν με πολύ όρεξη τα φαγητά που είχαν φέρει μαζί τους, αποφάσισαν να παίξουν και χαρτιά.

-Έκλεισα! Σε νίκησα...φωνάζει θριαμβευτικά η Άννα.

-Δεν είναι αλήθεια...έκλεψες σε είδα, πήρες αυτό το χαρτί από...

Ο Δημήτρης της πιάνει αυθόρμητα το χέρι και της το χαιδεύει.

-Κάποτε έπαιζα ώρες ολόκληρες μαζί με την Μαρίνα αυτό το παιγνίδι.

Η Άννα αμήχανη...

-Άφησε το χέρι μου σε παρακαλώ...

-Άννα...μα δεν καταλαβαίνεις τι μου συνέβει...γιατρεύτηκα σε ελάχιστες μέρες και ξέρεις γιατί;

-Όχι...

-Εσύ είσαι η αιτία. Μόλις μου χαμογελάς όλα σβήνουν. Ακόμη και η Μαρίνα...

-Δημήτρη...

-Πες μου ότι δεν σκέφτεσαι εκείνον. πες μου ότι συνέβει και σε σένα το ίδιο.

-Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι νιώθω άνετα κοντά σου. Ότι δεν έχω πια διάθεση να

κλάψω.

Κοιτάζονται στα μάτια τρυφερά.

-Νιώθεις καλά μαζί μου;

-Ναι...

Ο Δημήτρης την αγκαλιάζει και πλησιάζει τα χείλη της. Νιώθουν ρίγη ηδονής να διαπερνά τα κορμιά τους, σαν ηλεκτρικό ρεύμα.

Ίσως αυτό να είναι έρωτας...

ζούσαν ένα έρωτα πρωτόγνωρο και οι δυο. Καθημερινά έκαναν μακρινές βόλτες και χάνονταν στις απέραντες παραλίες του νησιού, αλλά και στο μικρό δασάκι.

Η Άννα όμως βασανιζόταν συχνά απ'ο σκέψεις. Τρελλές σκέψεις. Την αγαπά πραγματικά ο Δημήτρης ή παίζει μαζί της;
Μιά απο τις μέρες που ακολούθησαν, καθώς ψάρευαν παρέα, η Άννα για άλλη μια φορά σκέφτεται.
(Τον αγαπώ...τον αγαπώ τρελλά, το ξέρω. Αυτό που ένιωθα για τον Παύλο ήταν ένα νεανικό πείσμα. Νόμιζα πως τον αγαπούσ γιατί δεν μυ έδινε σημασία. Τι κέρδισα όλα αυτά τα χρόνια; Τίποτα...ούτε μια στιγμή ευτυχίας. Ο αληθινός έρωτας είναι αλλιώς...είναι κάτι διαφορετικό...)

Έρωτας είναι είναι η επιθυμία να γελάσεις, να παίξεις...όχι να κλαις.

(...όμως ανάμεσα στον Δημήτρη και στην Μαρίνα υπήρξε κάτι αληθινό...δεν ήταν μια ψευδαίσθηση...άραγε την έχει ξεχάσει ή μήπως προσπαθεί να την ξεχάσει μαζί μου;)

Η σκέψη της παγώνει την καρδιά. Αμέσως όμως την διώχνει από το μυαλό της.

Ο Δημήτρης κρατάει με δύναμη το καλάμι του ψαρέματος και βγάζει στην επιφάνεια ένα μικροσκοπικό ψαράκι. που δυστυχώς για αυτό, θέλησε να ξεπεράσει την πείνα του με το σκουλίκι που είχε χρησιμοποιήσει ως δόλωμα ο νεαρός ψαράς.
-Να εξασφάλισα το μεσημεριανό μας...τι λες φτάνει και για τους δυο μας;
-Εξαρτάται...αν αρχίσουμε αυστηρή δίαιτα...
-Έχεις δίκιο, είναι πολύ μικρό...
Είναι τόσογλυκός μαζί της. Πως να μην πιστέψει στον έρωτά του;
-Δεν έχω διάθεση να συνεχίσω το ψάρεμα...έχω στο μυαλό μου κάτι πιο όμορφο αλλά και πολύ πονηρό...

Σε δυο μέρες για τον Δημήτρη και την Άννα τελείωσαν οι διακοπές και γύρισαν πίσω στην πόλη. Ο Δημήτρης την συνοδεύει ως στο διαμερισμά της και της εκμηστηρεύεται τον φόβο του. Ένα φόβο που τον βασάνιζε σε όλη την διάρκεια του ταξιδιού.
-Φοβάμαι λίγο... ο Παύλος μένει εδώ...θα τον βλέπεις κάθε μέρα.
-Μόνο για δυο χρόνια...μετά θα παντρευτούμε...έτσι δεν μου είπες;
-Ποιά ειναι η Μαρίνα;
-Και ποιός είναι ο Παύλος; Αφού εσένα αγαπώ, το ξέρεις καλά.

Αγκαλιάζονται με πάθος.
-ναι το ξέρω ότι με αγαπάς. Θα είμαστε ευτυχισμένοι μαζί.

Ο Δημήτρης μπαίνει στο αυτοκίνητο του και κατευθύνεται προς το σπίτι του.
Ανεβαίνοντας τα σκαλοπάτια που τον οδηγούν στην κύρια είσοδο σκέφτεται ότι είναι σίγουρος πια, τη Μαρίνα ούτε που τη θυμάται. Και ο Παύλος είναι μια μικρή ενοχλητική σκέψη.
(Τον αγαπούσε για χρόνια...εντάξει...αλλά τώρα πια τον έχει ξεχάσει. Τώρα αγαπάει εμένα και όλα θα πάνε μια χαρά.)
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Η ΣΤΡΟΦΗ

Έχω την αίσθηση ότι υπάρχει μια σκοτεινή στροφή στο δρόμο της ζωής μου,
που φοβάμαι να την περάσω.

ΣΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ

Στο αεροδρόμιο...
περίμενα πολύ...
Ευχόμουν όμως να περιμένω κι άλλο,
πολύ ακόμα,
να φύγουν όλοι,
να μείνω μόνος.
Το εισητήριο έχει λειώσει στα χέρια μου.
Το βάζω στην τσέπη.
Κλείνω τις χούφτες μου.
Η καρδιά μου χτυπά δυνατά...
Μπαίνω στο αεροπλάνο...
Ήμαι έτοιμος να πετάξω...

ΤΟ ΦΩΣ..(Από τον φίλο μου Παναγιώτη)

Η ευτυχία μπορεί να υπάρξει και στο σκοτάδι
αρκεί κάποιος να ανάψει το φως...

ΑΡΚΟΥΔΕΣ ΣΤΟ ΝΥΜΦΑΙΟ (Για όσους το επισκεφθούν)

Σε καλή κατάσταση βρίσκονται και οι 15 αρκούδες, πρώην αιχμάλωτες, που φιλοξενούνται στο Καταφύγιο της Αρκούδας στο Νυμφαίο.
Οι επισκέπτες μπορούν καθημερινά και τις αργίες -εκτός Τετάρτης- να επισκέπτονται και να ενημερώνονται για τις δράσεις του ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ τόσο στο Καταφύγιο της Αρκούδας στο Νυμφαίο όσο και στους υπόλοιπους χώρους του Περιβαλλοντικού Κέντρου του ΑΡΚΤΟΥΡΟΥ (Κέντρο Ενημέρωσης για την Αρκούδα στον Αετό και Καταφύγιο του Λύκου στην Αγραπιδιά).

ΚΛΟΟΥΝ

Τώρα τελευταία αναρωτιέμαι ποιός είμαι...

Ένας κλόουν είμαι!

Με βαμμένη μύτη, κοκκινάδι στα μάγουλα,

φιόγκο στο λαιμό και παππούτσια πέντε νούμερα μεγαλύτερα απο τα δικά μου.

Ένας κλόουν που κάνει το νουμερό του στη ζωή.

Μπορείς ποτέ να εμπιστευτείς ένα κλόουν;

ΑΓΚΑΛΙΑ.

Υπάρχουν κάποιες αγκαλιές που ακούνε...

Λίγοι είναι αυτοί που τις συναντούν!

ΑΔΑΜ ΚΑΙ ΕΥΑ...

Από τον καθένα μας λείπει ένα κομματάκι...

Ήθελε λίγο ακόμα να τελειώσει το έργο του ο Θεός,

όταν έφτιαχνε τον άνθρωπο.

Από τότε όλοι ψάχνουν να το βρουν..

Κάτι έγινε και το παράτησε...

Ποιός ξέρει....

Μπορεί να μην του άρεσε τελικά.

ΑΥΤΗ Η ΝΥΧΤΑ...

http://www.youtube.com/watch?v=G4iD4Xh9zxk&feature=related

ΠΕΡΑΣΜΕΝΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ

Περασμένα μεσάνυχτα όπως καθόμουν στο μπαλκόνι και παρακολουθούσα το φεγγάρι πετάχτηκαν ένα σωρό σκέψεις και εικόνες στο μυαλό μου.
Απανωτές...
Κοφτερές...
Ακάλεστες...
Έτσι όπως πετάγονται αγριεμένα νυχτοπούλια και τρέχουν να κρυφτούν στα πυκνά κλαδιά.

ΠΟΡΤΑ...

Δεν ξέρω από που να κρατηθώ.

Ποιά πόρτα της ψυχής μου να ξεμανταλώσω,

να μπει μεσα το χαρμοσύνο νεο..