ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΞΥΛΙΝΟ ΠΑΓΚΑΚΙ

Κάθομαι μόνος...

Στο ξύλινο παγκάκι...

Στο κόκκινο ξύλινο παγκάκι...

Ακούω τον ήχο της θάλασσας...

Θυμάμαι τα παλιά...

Χαμογελούσα μόνος μου...

Δάκρυζα και έπεφτα σε βαριά σιωπή...

Βαριά σαν την ψυχή μου...

Γιατί έτσι κι αλλιώς εγώ ήμουν μόνος στο ξύλινο κόκκινο παγκάκι...

Να όμως που βλέπω από ψηλά στον ουρανό τα άσπρα φτερά ενός γλάρου.

Αμέσως οι σκέψεις μου γέμισαν γιασεμιά!!!

ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ...

Χανιά..

Παλιό λιμάνι...

Αραιοί διαβάτες...

Και κάτω από τις κραυγές των γλάρων η θάλασσα.

Δεν είσαι εδώ.

Κοιτάζω προς την θάλασσα.

Με μαγεύει το γαλάζιο.

Ομίχλη.

Φαίνεσαι μέσα σε αυτήν.

Χαμογελάς...

Με πλησιάζεις...

Σηκώνεσαι στις μύτες και με φιλάς.

Χαμογελάς...

Τα μάτια σου λάμπουν!

Δεν αντέχω το φως τους...

Κλείνω τα δικά μου.

Τα ανοίγω...

Δεν είσαι εδώ..

Δεν ήσουν ποτέ...

Θα είσαι άραγε ποτέ: