Ο ΣΚΟΡΠΙΟΣ

Με έπνιγε το δηλητήριο...
Έτρεχα να κρυφτώ...σαν τον σκορπιό...
σε όποιο βραχάκι έβρισκα μπροστά μου.
Έτρεχα να κρυφτώ.
Να φυλάξω καραούλι, για να δαγκώσω
τον πρώτο που θα με πλησίαζε.
Και ύστερα σιγά-σιγά...ούτε και εγώ το καταλάβαινα
πως και γιατί γύριζαν οι δαγκάνες και καρφωνόταν πάνω μου...
Τέτοιος σκορπιός είναι ο Γιάννης...

ΑΝΘΟΔΟΧΕΙΟ

Ο θυμός είναι άγριο πράγμα...
Άν δεν τα κάνει όλα λίμπα δεν χορταίνει..
κι άντε μετά να μαζεύεις τα γυαλιά.
Άντε να βρεις τότε καρδιά για το συγύρισμα...
και που να τα βάλεις τα ρημάδια τα λουλούδια,
που σαν ηλίθιος κρατάς;
Αφού το κανες θρύψαλα το ανθοδοχείο....

Η ΜΟΙΡΑ

Η μοίρα μας προετοιμάζει να δεχτούμε το μελούμενο,
υπάρχει ένας αόρατος σχεδιασμός για τα μικρά και τα μεγάλα,
σάμπως να είναι έτοιμα, συντελεσμένα πριν απο τη δική μας βίωση,
μέσα από τις άγνωστες διαστάσεις του χρόνου.

ΑΝ ΗΤΑΝ ΟΛΑ ΑΛΛΙΩΣ

Αυτό το βιβλίο κυλάει κατευθείαν από τα μάτια στην ψυχή.
Το χιούμορ και ο σαρκασμός δεν απουσιάζουν, ενώ η φαντασία
της Παπαδάκη εκπλήσσει συνεχώς και προκαλεί τη φαντασία του αναγνώστη.
Το βιβλίο έχει τη γνώριμη ματιά της Αλκυόνης Παπαδάκη, αυτή την λίγο μελαγχολική όπως αρμόζει στους ήρωες της, τους γεμάτους πάθη.

ΤΡΙΤΟ ΣΤΕΦΑΝΙ (Εθνικό θέατρο)

Το βιβλίο το έχω διαβάσει αλλά πολύ παλιά, όταν έκανα την στρατιωτική μου θητεία. από τότε το είχα χαρακτηρίσει ως καταπληκτικό! Είχα δει και την σειρά που το είχαν γυρίσει, πάλι με τη Νένα Μεντή στον ρόλο της Νίνας και την Λήδα Πρωτοψάλτη στον ρόλο της Εκάβης!
Το μυθιστόρημα λοιπόν, λόγω του τρόπου αφήγησης του Ταχτσή με τα συνεχόμενα φλας μπακ, τα όνειρα και τα χρονικά πήγαιν'-έλα, είναι πάρα πολύ δύσκολο να μεταφερθεί στο θέατρο! Ε λοιπόν, ο Σταμάτης Φασουλής με την χρήση των σκηνικών και τις αφηγηματικές τεχνικές που χρησιμοποίησε, τελικά όχι δεν δυσκολεύτηκε αλλά αυτή την ιδιομορφία του κειμένου την έκανε όπλο του και η θεατρικότητα απογειώθηκε!! Όλοι οι ηθοποιοί παίζανε καταπληκτικά, η μουσική βοηθούσε όπως έπρεπε και παρά τις 4 ώρες διάρκειας (!!!) η παράσταση ούτε κούρασε ούτε έκανε κοιλιά!

Τρομερές σκηνές ο αποχαιρετισμός της Θεσ/νίκης από την σκάλα του καραβιού και η σκηνή του τέλους με την αναφορά στον Ταχτσή και στο αίμα!
Φανταστικές οι ερμηνείες των δύο κυριών,Φιλαρέτη Κομνηνού και της Νένας Μεντή!
Επίσης το γυμνό που υπάρχει δεν προκαλεί αλλά είναι απαραίτητο για την εξ'ελιξη της παράστασης.
Το ταξίδι στις ζωες των δύο γυναικών στην Ελλάδα για 4 δεκαετίες σε καθηλώνει!!!
Εύγε στο κ. Φασουλή και την έξοχη ομάδα του.
Καθείστε αναπαυτικά και απολαύστε την!

ΤΟ ΣΚΙΑΧΤΡΟ

Πολλοί άνθρωποι, κρύβονται πίσω από μασκαρεμένα ψέμματα,
για να κάνουν πως ζουν.
Στήνουν ένα σκιάχτρο,
το ντύνουν με την στολή που θέλουν,
του δίνουν το όνομα που θέλουν,
ύστερα κρύβονται από πίσω του
και δειλά - δειλά βγάζουν το κεφάλι τους
για να τραβήξουν την προσοχή
<Εδώ είμαι...κοιτάξτε...>

ΔΙΧΑΛΩΤΗ ΓΛΩΣΣΑ

Οι άνθρωποι έχουν γλώσσα διχαλωτή,
σαν της οχιάς.
Με τη μια γλύφουν
και με την άλλη
σου πετούν φαρμάκι!

Thalassinh mou psyxh apo ton George Konstantinidis

Polles fores perpatisa sta monopatia tis monaksias...xathika ma panta enas hxos gnwstos oikios panta me gyrnage psiw.

Htan o hxos tis thalassas kai ekei katalava oti pote den hmoun monos,aythn htan panta ekei kai perimene ypomonetika na akousei kathe parapono mou kathe kahmo.

Ston hxo ths evriska panta ena mhnyma,ena logo pou me syntrofeye kai mou edine dynamh na synexisw,sto kyma ths eniwtha to xadi tis katanohshs kai tis zestasias.

Sthn morfh ths evlepa thn psyxh mou pou alles fores htan galhnia kai alles fores agriemenh kai ikanh gia ola,panta omws me dexete kai me perimenei etoimh gia na me akousei gia na mou kseplynei ta dakrya pou einai kommati ths kai ekei episterfoun panta , mou drosize thn psyxh apo to kapsimo tou ponou pou eniwtha.

Etoimh kai dektikh gia na vgalw ton thymo mou na dextei ta xtyphmata kai omws einai panta ekei legontas mou pes ti zhtas ti se kaiei ti se talaipwrei?

Panta omws ekei san mia terastia aggalia anoixth gia na me galinepsei enas zwntanos organismos san mia psyxh pou den se krinei kai den ntrepese na tis peis ayta ta kryfa sou mystika pou h idia ta katapinei kai ta kryvei mesa ths wste kaneis na mhn mporei na ta vrei, na ta dei na gelasei me ayta.

Sthn thalassa kai sta kyma ths gyrnaw panta kathe fora ..giati kai h psyxh mou etsi einai kymata thymou, xaras, lyphs kai omws panta etoimh na dextei ta xtyphmata.

Ston xtypo tou kymatos akouga thn kardia ths kai ta dakrya tis symparastahs na me akoumpoun gia ayta pou tis elega....kai omws ayth einai akoma ekei kai me

ΑΤΑΙΡΙΑΣΤΟ ΖΕΥΓΑΡΙ

Μια κωμωδία που υμνεί το δικαίωμα στη διαφορετικότητα, αλλά και τη συντροφικότητα. Μια τρυφερή και ταυτόχρονα αστεία ματιά πάνω στη φιλία, στον έρωτα, στις σχέσεις αντρών και γυναικών μέσα στο γάμο και ταυτόχρονα αποτελεί ένα σχόλιο πάνω στην πάσης φύσεως μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου.

Μία παράσταση που δεν σε αφήνει να ηρεμήσεις από τα γέλια. Η Υρώ Μανέ και η Καίτη Κωνσταντίνου σε ρεσιτάλ ερμηνείας μας καθηλώνουν. Μια παράσταση που πραγματικά πρέπει να δείτε!!!

ΤΟ ΝΟΗΜΑ...

Το νόημα της ζωής
βρίσκεται στο να ζεις όπως σκέφτεσαι...
ή μάλλον να ζήσεις όσα σκέφτηκες!

ΡΑΝΤΕΒΟΥ

Εδώ σε αυτόν τον τόπο έκλεισα ραντεβού με τη ζωή μου!
Εγώ το διάλεξα το μέρος...
Στην αρχή νόμισα ότι με έστησε!
Αργότερα κατάλαβα ότι ήρθε...
Απλώς ήταν ντυμένη διαφορετικά
και δυσκολεύτηκα
να την αναγνωρίσω...

ΤΟΥΛΙΠΑ...

Υπάρχουν τρία είδη ανθρώπων...
Αυτοί που σέρνονται με τα τέσσερα
πίσω από τη μοίρα τους...
αυτοί που την πιάνουν από τα κέρατα
και την αλλάζουν...
με όποιο κόστος....
και ααυτοί που απλώς την ακολοθούν,
φυτεύοντας όμως σε κάθε σωρό σκατά που συναντούν
και από μια τουλίπα.
Εγω γιατί να ανήκω σε ένα τέταρτο
και άγνωστο είδος;

ΖΩΗ ( Από τον George Konstantinidis)

Ζησε με την ελπιδα πως καθε σελιδα που θα γυρνας...καθε καινουργια σελιδα για την ζωη σου θα ειναι καλυτερη και πιο αποτελεσματικη απο την προηγουμενη,ζησε με την ελπιδα γαιτι αυτη πεθαινει τελευταια και χωρις αυτην δεν εχει νοημα να ζεις.
Η ζωη περναει γρηγορα και ο χρονος δεν σταματα δεν γυριζει πισω μαθαμε πως Ζωη δεν ειναι οι στιγμες που αναπνεουμε αλλα πως ζωη ειναι οι στιγμες που μας κοβουν την ανασα και ετσι μαθαμε να την μετραμε.Μαθαμε πως αν ποναμε.. να γελαμε και οχι να κλαιμε και πως τα δακρυα ειναι διαμαντια και μην τα δωριζεις σε ανθρωπους που δεν το αξιζουν...οποτε δεν αξιζει να κλαις για κανεναν? ..οποιος αξιζει τα δακρυα σου δεν θα σε κανει ποτε να κλαψεις.
Γνωρισαμε την αγαπη και οταν αυτη χανετε τοτε να περνουμε τα ονειρα μας και να το συντριβουμε στο εδαφος και πως αυτες οι στιγμες θα φυγουν σαν το νερο...μα το νερο αυτο ειναι πικρο και βασανιστικο να το καταπινεις αυτες τις ωρες..μα γινετε η ζωη να συνεχισει να υπαρχει χωρις νερο?
Η ζωη ειναι ενας δρομος γεματος αγκαθια και διληματα μαθαινουμε να περπαταμε απο την ημερα που γεννιομαστε μα στις πρωτες δυσκολιες λυγιζουμε..λυγιζουμε γιατι φοβομαστε και χανουμε τιν πσιτη στον εαυτο μας μα χρειαζεσε νερο για να συνεχισεις..πιες οσο πικρο και αν ειναι αυτο θα σου εξασφαλισει δυναμεις γαι να συνεχισεις αν χρειαστει να κλαψεις..κλαψε μα να ξερεις πως αυτα τα δακρυα ειναι της ψυχης σου και ειναι πολυτιμα δεν υπαρχει ανθρωπος που δεν αξιζει τα δακρυα σου και ομως υπαρχει και αυτος εισαι ΕΣΥ...νικητης σε αυτο το μονοπατι της ζωης ειναι αυτος που θα βγει απο αυτο τον δρομο με ματωμενα ποδια και θα γυρισει να κοιταξει μεσα στις σταχτες των ονειρων του που ισως καποιοι αλλοι τον εκαναν να τα καταστρεψει θα κλαψει και θα πει ....ΖΩΗ ΣΕ ΝΙΚΗΣΑ!!

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

Ποιός είπε ότι οι μεγάλοι δεν αγαπούν τα παραμύθια;
Είναι αυτά που είτε γλυκαίνουν την πραγματικότητα
είτε επιβεβαιώνουν ότι από παλιά οι άνθρωποι
ένιωθαν το βάσανο του έρωτα!

ΦΟΥΣΤΑ ΜΠΛΟΥΖΑ (Αριστοτέλειον Θεσ/νικης)

Οι συγγραφείς καταπιάνονται με το πικάντικο θέμα της αλλαγής του φύλου, το οποίο δίνει και την αφορμή για γέλιο και σπαρταριστικές καταστάσεις.

Τα χαρακτηριστικά στοιχεία του έργου είναι ο αυθορμητισμός και η σάτιρα.
Τη σφραγίδα στο έργο έχει βάλει το συγγραφικό δίδυμο Ρέππας - Παπαθανασίου και στη σκηνοθεσία ο Αλέξανδρος Αντωνόπουλος.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ

Μια νεαρή κοπέλα, σμιλεμένη από τη γαλλοτραφή Πολίτισσα μάνα της, μεγαλώνει ανυποψίαστη στη Νίσυρο της λάβας και της γύμνιας. Όμορφη, έξυπνη, με σπουδές στην ιταλοκρατούμενη Ρόδο, αφήνεται στον έρωτα ενός νεαρού συμπατριώτη της. Στο βάθος, μακριά, φαντάζει η απουσία του πατέρα στην Αμέρικα. Και η παρουσία της ανδρόγυνης μάνας. Ο έρωτας της Μαργαρίτας θα ανατραπεί την έσχατη στιγμή. Και η προδοσία θα σημαδέψει όχι μόνο την τύχη της, αλλά ένα ολάκερο νησί, προκαλώντας μια συγκλονιστική ανθρώπινη καραμπόλα. Και η Μαργαρίτα; Υποκύπτει τελικά στη νομοτέλεια πως "Η Ζωή είναι μεγαλύτερη απ' την Αγάπη"; Τα ήθη της εποχής και η ιστορία της Ιταλοκρατούμενης Δωδεκανήσου συνιστούν το υπόβαθρο του μυθιστορήματος, το οποίο κυριεύει τις αισθήσεις με τη γνησιότητα των ανθρώπινων χαρακτήρων και την αφοσίωσή τους στις άκαμπτες παραδόσεις του νησιού της λάβας.

Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα, που βασίζεται στην προσωπική ιστορία της μητέρας του ελληνοαμερικανού μεγιστάνα Γιάννη Κατσιματίδη...

Μια συγκλονιστική ιστορία αγάπης, προδοσίας και αξιοπρέπειας που εξελίχθηκε στη μακρινή Νίσσυρο των άκαμπτων παραδόσεων

ΤΟ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ ΦΥΓΗΝ ΑΔΥΝΑΤΟΝ....

Κανένας άνθρωπος
δεν ξεφεύγει από τα βάσανα
και τις στεναχώριες
όσα λεφτά και αν έχει...

ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ

Ανοίγω την πόρτα...
Η πόλη με ρουφάει,
Να με καταπιεί...
Κατεβαίνω στην πλατεια αριστοτέλους!