Ο Δημήτρης κατεβαίνει κάτω στην θάλασσα με το βήμα βαρύ. Μια ματιά αρκεί για να καταλάβει η Άννα τι έχει συμβεί.
(Ο Δημήτρης φέρεται έτσι γιατί πιστεύει πως δεν τον αγαπώ. Δείχνει με τον τρόπο του ότι η δική του τραγωδία είναι κάτι δευτερεύων. Θέλει μόνο να μάθει πως νιώθω για εκείνον.)-Μέχρι εδώ! Με αγαπάς στα αλήθεια Δημήτρη;
-Δεν καταλαβαίνω...τι εννοείς;
-Σκέφτεσαι μόνο εμένα. Αναρωτιέσαι γιατί δεν σου είπα την αλήθεια. Τον εαυτό σου δεν τον σκέφτεσαι;
-Θα τον σκεφτώ μετά.
Το μελαγχολικό χαμόγελο του Δημήτρη αγγίζει την καρδιά της Άννας.
-Δεν είναι εύκολο να πεις...πεθαίνω και την ίδια στιγμή να νιώσεις πως είναι αλήθεια.
-Ίσως δεν είναι αλήθεια. Ίσως μόνο εσύ να είσαι αληθινή. Είσαι το πεπρωμένο μου.
Την σφίγγει στην αγκαλιά του.
-Τίποτα άλλο δεν υπάρχει. Όμως δεν έπρεπε να στο πω.
-Σε αγαπώ Δημήτρη...σε αγαπώ αληθινά.
Το χαμόγελο γυρνά ξανά στα χείλη του. Ήρεμο και σχεδόν κεφάτο.-Σκέφτηκες πως εγώ και ο έρωτάς μας θα διαρκούσαν για πάντα; Η μοίρα είχε ήδη φροντίσει για αυτό.
-Δημήτρη τι λες;
-Άσε με τουλάχιστον να αστειευτώ, Άννα. Θέλω μόνο να μου κάνεις μια χάρη.
-Ότι θέλεις.
-Φύγε Άννα. Προσπάθησε να καταλάβεις αγάπη μου.Νιώθω την ανάγκη να μείνω μόνος. Νομίζεις ότι θα αφεθώ να πεθάνω; Είμαι νέος...θα πρέπει να με δέσουν στο κρεβάτι για να με αναγκάσουν να πεθάνω. Όμως έτσι θα γίνει τελικά...και δεν θέλω να είσαι εδώ όταν συμβεί.
-Δεν έχω την δύναμη να σου πω αντίο.
-Κι εγώ δεν θέλω να με δεις να υποφέρω. Δεν θέλω να καταστρέψω την ζωή σου.
Η Άννα δέχεται την εντολή του Δημήτρη ως τελευταία επιθυμία και φεύγει. Τον αφήνει μόνο του για να φτάσει έτσι μόνος του ως το τέρμα.
Και ο Δημήτρης γυρίζει από τον ένα γιατρό στον άλλο, χωρίς αποτελέσματα.
-Δεν είναι τίποτε, έτσι δεν είναι κύριε καθηγητά;
-Κανείς απο τους συναδέλφους μου δεν θα τολμούσε εγχείρηση στην περιπτωσή σας.
-Το ξέρω. Άκουσα πολλούς να το λένε. Εσείς θα είστε και το τέλος της πορείας μου, κύριε καθηγητά. Είστε η τελευταία μου ελπίδα.-Κανείς δεν θα έκανε την εγχείρηση, το επαναλαμβάνω...αλλά εγώ...εγώ, ναι! Θέλω να προσπαθήσω!
-Θα με εγχειρήσετε;
-Οι πιθανότητες επιτυχάς είναι ελάχιστες, δεν σας το κρύβω...αλλά υπάρχουν και σε αυτό το σημείο διαφωνω με τους συναδέλφους μου.Ο Δημήτρης όλο χαρά γυρίζει στο σπίτι. τι καλά να τον περίμενε σε αυτό η Άννα, να της πει τα όλο ελπίδα νέα. Να όμως που η ευχή του μένει ενεκπλήρωτη. Ίσως...
Η Βάνα καταλαβαίνει ότι κάτι συμβαίνει. Ο δημήτρης δείχνει αναζωογονημένος.-Θα χειρουργηθώ Βάνα.
-Αλήθεια;
-Βρήκα γιατρό που δέχτηκε να κάνει την εγχείρηση.
-Έχετε πολύ κουράγιο κύριε και σας θαυμάζω...Κύριε...θα ήθελα να σας πω πως η κυρία είναι εδώ.
-Εδώ;
-Ήρθε πριν απο δυο ώρες με τις βαλίτσες της. Δεν θα της πείτε να φύγει...έτσι δεν είναι κύριε;
Ο Δημήτρης αρχίζει να τρέχει προς την παραλία. Βρίσκεται εκεί. Την είδε απο το ανοικτό παράθυρο.
Αφού την πλησιάζει:
-Ωστε λοιπόν δεν έφυγες.
-Πίστευες πως θα το έκανα; Από αυτό φαίνεται ότι με ξέεις πολύ λίγο.
-Είσαι ξεροκέφαλη.
-Ζήτησε μου ότι θέλεις, αλλά όχι να μείνω μακριά σου, δημήτρη. Αυτό είναι αδύνατον.
Χωρίς να μπορεί να συγκρατηθεί ο Δημήτρης την αγκαλιάζει και της ανακοινώνει τα πολύ ευχάριστα νέα.
-Θα εγχειριστώ Άννα. Βέβαια γνωρίζω πολύ καλά πως είναι μια απελπισμένη προσπάθεια. Δεν θέλω να τρέφεις ψευδαισθήσεις.
-Θα εγχειριστείς; Πότε;
-Μεθαύριο μπαίνω στο νοσοκομείο για τον προεγχειρητικό έλεγχο. Σε 48 σχεδόν ώρες. (48 ώρες...Δεν είναι τίποτα και ταυτόχρονα είναι σχεδόν το παν. 48 ώρες για μας. Εκαντοντάδες δευτερόλεπτα...και κάθε δευτερόλεπτο μπορεί να είναι αιώνιο. Ο χρόνος υπάρχει μόνο όταν δεν υπάρχει κανείς.)
-Σε αγαπώ Δημήτρη...σε αγαπώ!
-Είμαι ευτυχισμένος
Τον φιλάει με πάθος.
Πόσο μπορεί να διαρκέσει μια ευτυχία; Ποτέ δεν αναρωτιέται κανείς όταν είναι πραγματικά ευτυχισμένος.
-Αν τώρα...σαν από θαύμα βρισκόσουν ξανά σε εκείνο το νησί...θα διάλεγες εμένα;
-Και το ρωτάς;Η θάλασσα μοιάζει με χρυσή λίμνη και τα κυματά της απαλά ψυθιρίζουν πάνω στην άμμο τα αιώνια μυστικά της χωρίς αρχή ή τέλος. Δεν υπάρχει πια τίποτε, παρά μόνο οι σκιές τους αγκαλιασμένες στον ορίζοντα του δειλινού.
Οι νύχτες πέρασαν το ίδιο αργά και για τους δυο. Την τρίτη μέρα το πρωί η Άννα δίνει τις τελευταές εντολές στην Βάνα.-Λοιπόν όπως σου είπα Βάνα...τώρα όμως θα πρέπει να φύγουμε, έχουμε αργήσει.
-Ο κύριος σας περιμένει έξω στην παραλία. Σήμερα θα κάνει εισαγωγή στο νοσοκομείο, έτσι;-Ναι.
-Καλή τύχη...με όλη μου την καρδιά.-Σ' ευχαριστώ.
Η Άννα κατευθύνεται προς την παραλία. Ο Δημήτρης είναι ξαπλωμένος στην πολυθρόνα και έχει αποκοιμηθεί με την ανοικτή εφημερίδα στα πόδια του.
-Είμαι έτοιμη Δημήτρη.
Υπάρχει κάτι παράξενο στον αέρα...η στάση του Δημήτρη...μήπως...
(Είναι δυνατόν να αποκοιμήθηκε;)
Κοιμάται τόσο βαθιά που δεν την ακούει.
-Δημήτρη, άνοιξε σε παρακαλώ τα μάτια σου...σε παρακαλώ....
Ο Δημήτρης δεν απαντάει, δεν είναι πια εκεί. Η καρδιά του δεν άντεξε και έφυγε πια σε ένα ταξίδι χωρίς γυρισμό.
-Όχι αγάπη μου...αγάπη μου. Μην με αφήνεις...δεν μπορείς να με αφήσεις...εσύ είσαι η ζωή μου.
Τον αγκαλιάζει με τα μάτια γεμάτα δάκρυα. Μέσα στη γαλήνη του πρωινού, μόνο το απαλό θρόισμα του ανέμου ανάμεσα στα φύλλα των δέντρων ακούγεται. Μαζί με τον άνεμο, ελεύθερος, αιώνιος και χωρίς σύνορα, ο έρωτας της θα ζει για πάντα και θα συντροφευει τον Δημήτρη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου