Twilight ( 2008 ) της Catherine Hardwicke, βασισμένο σε βιβλίο της Stephenie Meyer. Ώρες ώρες είναι να απορείς: τα παιδάκια ήταν πάντα βλαμμένα; τα παιδάκια σήμερα είναι πιο βλαμμένα από ότι τα παιδάκια στις παλαιότερες γενιές; τα παιδάκια είναι βλαμμένα και για αυτό τρελαίνονται/ ουρλιάζουν/ εκστασιάζονται/ λιποθυμούν με τέτοιου είδους πρωταγωνιστές “πρότυπα” όπως ο Robert Pattinson ή μήπως τέτοιου είδους θεάματα ευθύνονται για όλα αυτά και τα αποβλακώνουν; φαύλος κύκλος μου φαίνεται η δουλειά. Αμερικανοποίηση.
(Παρένθεση αυτοκριτικής: Δεν βγάζω την ουρά μου απ’ έξω αλλά τουλάχιστον εμείς τότε, όταν δεν παίζαμε μπάλα και δεν σπάγαμε τα κεφάλια μας για τις ομάδες, είχαμε στο σινεμά ένα Terminator, ένα Predator ή τέλος πάντων ένα βαρβάτο ήρωα για να γουστάρουμε και όχι ντυσιματάκια, σπορ αμάξια και στυλάτη διακόσμηση δωματίου. Έλεος!)
Δεν είναι η χειρότερη ταινία που έχω δει αλλά είναι τόσο παιδική που είναι εμφανές ποιος ήταν ο στόχος της και νομίζω τον πέτυχε. Δημιούργησε άλλο ένα σούπερ σταρ που δεν μπορεί να κυκλοφορήσει στο δρόμο γιατί ανήλικα κοριτσάκια μαλλιοτραβιούνται για την πάρτη του και θέλουν να του σκίσουν τα ρούχα. Ανούσιο και βαρετό χωρίς στάλα αίμα, το μόνο που τρομάζει είναι ο τρόπος με τον οποίο κατακρεουργείται από τους δημιουργούς ο μύθος του βρικόλακα. Δυστυχώς ήρθε και η συνέχεια καθότι τα βιβλία πουλάνε σαν τρελά αλλά ευχαριστώ δεν θα πάρω…
(Από μια ταινία την ημέρα)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου