Βαδίζω μόνος στους δρόμους της πόλης , μιας άγνωστης πόλης. Οι σκέψεις, μου βαραίνουν την ψυχή , ακόμα και το σώμα. Σήμερα είναι όλα γκρίζα , γκρίζοι πελάτες , γκρίζα μαγαζιά, γκρίζος δρόμος , λες και ήτανε όλα βγαλμένα από παλιά ελληνική ταινία.
«Γεια σου» ακούω μια φωνή. Κοιτάω σαστισμένος..
Χαμένος μέσα στις σκέψεις μου , στις δικές μου εικόνες . Ένα γεια που βγήκε με μισή ψυχή. Χάθηκαν όλα. Χάθηκε η πόλη μου. Έχει αλλάξει, όπως αλλάζουμε άλλωστε όλοι μας.
« Ζήσε το τώρα » μου έλεγε κάποτε κάποιος φίλος. Κάποτε αυτό ήτανε το αγαπημένο μου.
Κάποτε αγαπούσα αυτή την πόλη , τα μαγαζιά της, τους δρόμους της, τους ανθρώπους της. Τώρα όλα άλλαξαν. Το δικό μου Ηράκλειο είναι αλλού. Στην κεντρική πλατεία , στους σκοτεινούς δρόμους που σε οδηγούν σε μια άλλη μεταφυσική. Εκεί που συναντιόνται οι περιφερόμενες μοναξιές και κοιτάζονται στα μάτια και είναι σαν να κάνουν κουβέντες ατέλειωτες. Περιθωριακοί , μοναχικοί , ξενύχτηδες που ανακαλύπτουν το άλλο Ηράκλειο. Όλα τότε μεταμορφώνονται και παίρνουν μορφή ποιο γλυκιά. Ψυχή μου, πώς ηρεμείς τότε. Αυτό το Ηράκλειο δεν θα το γνωρίσετε ποτέ. Όπως δεν θα γνωρίσετε και την δικιά μου ψυχή. Το ξέρω… δεν θα έρθετε ποτέ. Όπως σας τρομάζει η δική μου πόλη, σας τρομάζει και η ψυχή μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου