Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ

Το χαρτί ξαναπιάνω, ένα στίχο να γράψω.
Το μολύβι μου παίρνω την ψυχή μου να θάψω.
Το χαρτί μένει άδειο και ο πόνος με σβήνει.
Το μολύβι πετάω, το τσιγάρο με πνίγει.


Τον ειρμό μου γυρεύω και τα μάτια μου κλείνω.
Τον χαμό μου τον βρίσκω και την πένα αφήνω,
και το δάκρυ που τρέχει το χαρτί μου ποτίζει
Η ψυχή μου στενεύει και ο πόνος μουγκρίζει.


Τις πληγές μου σκαλίζω, σιγανά μουρμουρίζω.
Τα σημάδια μου βλέπω, πουθενά δεν ελπίζω.
Το μολύβι μου ξύνω, το χαρτί μένει άδειο.
Τα όνειρα μου τα στύβω, της ψυχής μου ναυάγιο


Ματωμένες εικόνες, σαστισμένα τοπία.
Κουρασμένες υπόνοιες και πολύ δυσοσμία.
Τα τσιγάρα με πνίγουν, το τασάκι γεμίζουν,
και οι λέξεις χορεύουν στο χαρτί με ζαλίζουν.


Και οι ώρες περνούνε, η νυχτιά ξαν΄ απλώνει,
και το χέρι μου τρέμει, καθώς γράφει… ματώνει.
Το μυαλό μου ανοίγει και το στίχο μου παίρνει
κι μπαλάντα μου όμως, πάλι… μονή της μένει.