ΕΦΥΓΕΣ ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΙΟ 9ο

Πέρασαν 3 χρόνια από την ημέρα που εκδόθηκε το διαζύγιο της Άννας και απόφάσισαν οι δυο νέοι να σφραγίσουν την αγάπη τους με τα δεσμά του γάμου.

Η ζωή τους κυλούσε ήσυχα και απλά, με την καθημερινή εκδήλωση της αγάπης τους.

Να όμως που κάποια κακιά μάγισσα ζήλεψε την αγάπη τους και θέλησε να τους χτυπήσει σκληρά.

Κάποια από τις ημέρες που ακολούθησαν η Άννα είχε ένα τηλεφώνημα απο τον οικογενειακό της γιατρό που της ζητούσε να της κάνει μια επίσκεψη για κάποιο σοβαρό λόγο.

Ο γιατρός είναι απόλυτα ειλικρινής μαζί της.

-Ο Δημήτρης είναι...πολύ άρρωστος, Άννα.

-Μα τι λες;

-Έχει σοβαρό καρδιολογικό πρόβλημα. Είδα τις εξετάσεις πού είχε κάνει τις προάλες .

. Ο Δημήτρης δεν ξέρει τίποτα...παρακάλεσα το να μην του παραδώσουν τις εξετάσεις. Όταν ήρθε ο Δημήτρης σήμερα το πρωί στο ιατρείο μου, του είπα ότι όλα είναι μια χαρά. Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα...υπάρχει βέβαια και η περίπτωση της εχγείρησης αλλά οι ελπίδες είναι σχεδόν μηδενικές.

-Ώστε λοιπόν...δεν μπορεί να γίνει τίποτα;

-Φοβάμαι πως όχι. Τις επόμενες μέρες πάντως θα κάνω ένα έλεγχο κι εγώ. Θα δω κι άλλους γιατρούς και κάποιους χειρουργούς.

-Είναι άραγε σωστό να μην το πω στον Δημήτρη;

-Για την ώρα νομίζω πως ναι. Αν όμως σηκώνει εγχείρηση, αν μπορώ να του δώσω κάποια ελπίδα, τότε θα του μιλήσω, θα του πω την αλήθεια. Αλλά αν το πράγμα ε'ιναι όπως φοβάμαι, θα πρέπει να βρω μια δικαιολογία για να τον ξεγελάσω ώστε να ...κρατηθεί.

Η Άννα δεν μπορεί να το πιστέψει. Ο Δημήτρης, που τόσο την αγάπησε, φεύγει. Πεθαίνει! Ίσως μετά απο δυο μήνες να είναι μόνη της. Να προσπαθεί να ξεπεράσει τον πόνο και την μοναξιά.

(Γιατί Θεέ μου...) αναρωτιέται η Άννα καθώς ακούει τον γιατρό να την ρωτάει.

-Τι θα έκανε αν μάθαινε την αλήθεια;

-Αν τον ξέρω καλά, πιστεύω ότι θα αυτοκτονούσε.

- Άννα εγκαταλείποντας το γραφείο, του γιατρού αποφασίζει να μην επιστρέψει ακόμα στο σπίτι της. Έτσι το απόγευμα την βρίσκει να βαδίζει χωρίς σκοπό στους δρόμους της πόλης. οι αναμνήσεις την πλημμυρίζουν.

(Πόσες λέξεις και στιγμές της ζωής μας που δεν τους είχαμε δώσει ποτέ καμία σημασία παίρνουν καινούριο νόημα. Επιστρέφουν και μας πληγώνουν...Μην μου πεις ότι δεν έβαλε το χέρι της η μοίρα...πότε ήταν που μου το είπε αυτό ο Δημήτρης;)

Μα τι της συμβαίνει...να μπορούσε να φωνάξει...

(Δημήτρη...Δημήτρη...πως είναι δυνατόν! Όχι δεν πρέπει να του συμβεί τίποτα. Είναι άδικο.)

Η Άννα κράτησε την σιωπή της, αφού είχε βεβαιωθεί πως μια τέτοια φοβερή αποκάλυψη ίσως να σήμαινε και το τέλος. Μπορεί να ρωτήσει τα πάντα, εκτός απο το εάν γνωρίζει.

-Είσαι σίγουρος ότι με αγαπάς Δημήτρη;;

-Αυτή είναι η μόνη ερώτηση που δεν πρέπει να μου κάνεις ποτέ. Ν α σε ρωτήσω όμως κι εγώ το ίδιο;

-Ναι είμαι σίγουρη, Δημήτρη. Σε αγαπώ έτσι όπως δεν αγάπησα ποτέ κανέναν.

Την κοιτάζει στα μάτια με στοργή και την φιλάει απαλά στα χείλη.

-Θυμάσαι ακόμα Άννα την μέρα που γνωριστήκαμε;

-Ακόμα; Μπορώ να ξεχάσω τα πάντα Δημήτρη, αλλά όχι την μέρα που σε γνώρισα.

Η νύχτα τους βρίσκει αγκαλιασμένους.

-Ίσως να το ήξερα πάντα Άννα...

-Τι πράγμα;

-Πως και εσύ με αγαπούσες.

Δυο δάκρυα κυλούν στα μάτια της Άννας.

-Γιατί κλαίς;

-Όταν είμαι ευτυχισμένη κλαίω...πάντα!

Το φιλί που του δίνει είναι γεμάτο πάθος αλλά και απελπισμένο, όπως ένας αποχαιρετισμός.

(Ο Δημήτρης θα τρελλαινόταν αν ήξερε την αλήθεια. Θεέ μου σε ικετεύω...σώσε τον απ'ο τον θάνατο...)

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ