ΕΦΥΓΕΣ ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΙΟ 8ο

ΕΝΑ ΜΗΝΑ ΑΡΓΟΤΕΡΑ

Ο Δημήτρης βρίσκεται στο σπίτι του και προσπαθεί να διαβάσει τα μαθήματα της σχολής του. Κάτι όμως τον εμποδίζει. Μήπως η ζέστη, ο θόρυβος που ακούγεται απο το ανοικτό παράθυρο ή μήπως η θύμηση της Άννας;

(Μου είναι αδύνατον να διαβάσω, δεν μπορώ να συγκεντρωθώ. Μου έρχεται να τα σπάσω όλα...ή να σκοτωθώ. Δεν μπορώ να πιστέψω όσα μου είπε ο Γιώργος.)

Με ένα απότομο τίναγμα του χεριού του το κλειστό πια βιβλίο βρίσκεται σε μια άκρη του δωματίου και ο Δημήτρης κατευθύνεται βιαστικός πρός την έξοδο.

Πρέπει να επιβεβαιώσει αυτό που είπε ο Γιώργος ο στενός του φίλος. Παίρνει τον δρόμο που οδηγεί στο δημαρχείο.

Γ ι α τ ί ά ρ α γ ε;

(Δεν πρέπει να είναι αλήθεια. Δεν θα είδε καλά. Θα το ελέγξω μόνος μου. Η Άννα αγαπάει ακόμα εμένα. Έλειψε ένα μήνα με κείνον, αλλά το έκανε μόνο για να με εκδικηθεί. Δεν μπορεί να είναι αλήθεια ότι θα τον παντρευτεί.)

Κι όμως είναι αλήθεια. Η δημοσίευση ήταν αληθινή και τώρα την βλέπει και ο ίδιος τοιχοκολλημένη στο Δημαρχείο.

(Και το κάνει χωρίς να μου το πει, να με αποχαιρετήσει...)

Εκείνη η ημερομηνία του τρυπάει το μυαλό σαν καρφί.

(Παντρεύεται στις 19 Σεπτεμβρίου. Σε 4 μέρες.)

Οι 4 αυτές μέρες του φαίνονται αιώνες.

Ώρα 10:30 π.μ. ο Δημήτρης βρίσκεται έξω ακριβώς απο το Δημαρχείο.

Ώρα 11:00 ακριβώς. Οι νεόνυμφοι βγαίνουν απο το Δημαρχείο. Η Άννα κοιτάζει γύρω της...και τον πρώτο που βλέπει είναι ...εκείνος!

(Ο Δημήτρης... μα γιατί ήρθε; Εγώ...)

-Πολές ευχές , ακούει την μητέρα της να της εύχεται και να την σφίγγει στην αγκαλιά της.

-Μαμά...εγώ...

-Να είσαι ευτυχισμένη. Πολύ πολύ ευτυχισμένη.

Εκείνη όμως δεν θα είναι ευτυχισμένη πότέ. Το καταλαβαίνει μέσα σε μια στιγμή, καθώς βλέπει τον Δημήτρη να την πλησιάζει, και να της λέει:

-Γεια σου ανόητη...

-Δημήτρη...

Και ο Παύλος για άλλη μια φορά επεμβαίνει.

-Γλυκειά μου, έλα. Μας περιμένει ο φωτογράφος.

(Δημήτρη...αγάπη μου!)

Οι μέρες που ακολουθούν γεμίζουν την ζωή και των δυων αυτών νέων με μια απέραντη μοναξιά, άγχος και απομόνωση. Μια απο τις επόμενες μέρες έγινε μια τυχαία συνάντηση. Μια συνάντηση που πλήγωσε και τους δυο. Το ίδιο θανάσιμα.

Περπατώντας κάτω απο τον δυνατό ήλιο και με την καρδιά βαρειά, ο Δημήτρης τολμά να πει αυτά που νιώθει, την λέξη που του καίει την καρδιά αλλά και το στόμα καθώς το προφέρει.

-Σε αγαπώ...

-Σταμάτα...

-Όχι, δεν μπορώ. Ε'ιχα αποφασίσει να μην σε αναζητήσω πια.

Εκείνος με μια απότομη κίνηση την αρπάζει απο τους ώμους.

-Σε αγαπώ...και με αγαπάς και εσύ.Μην προσπαθήσεις να το αρνηθείς. Με τον Παύλο δεν ήσουν ούτε μια μέρα ευτυχισμένη. Σε γνωρίζω πολύ καλά Άννα...όποιο ψέμα κι αν προσπαθήσεις να μου πεις, η αλήθεια είναι γραμμένη στα μάτια σου.

-Δεν έχω πρόθεση να σου πω ψέμματα...και αν κατάλαβες δεν θέλω να σου πω τίποτα. Μάλλον όχι...κάτι θέλω να σου υπενθυμήσω, είμαι παντρεμένη γυναίκα και δεν μπορείς να με ξαναδείς πια.

Αφού άρχισε να απομακρύνεται απο κοντά του η Άννα, παραδέχεται τα αισθηματά της. Ο εγωισμός όμως που την διακρίνει θα την εμποδίσει να βρει την ευτυχία στο πρόσωπο που αγαπά.

(Τον αγαπώ...Θεέ μου τον αγαπώ. Πίστευα ότι θα μπορούσα να τον ξεχάσω και να προσποιηθώ στον Παύλο, αλλά κάτι τέτοιο δεν θα ήταν ποτέ δυνατόν...κι όμως ο Δημήτρης με έκανε να υποφέρω...)

Και η Άννα αποφασίζει.

(...θα είμαι μια καλή σύζυγος για τον Παύλο. Του το οφείλω.)

Σε λίγες όμως μέρες μετά από αυτήν την τυχαία συνάντηση οι δύο πρώην -πια -εραστές βρίσκονται να βαδίζουν οανάμεσα στα δέντρα του πάρκου, ο ένας δίπλα στον άλλο.

Η Άννα προσπαθεί να καλύψει τις ενοχές της.

-Δημήτρη, σου είχα πει...

-Μην ανησυχείς. Αν το θέλεις αληθινά...αυτή τη φορά θα είναι η τελευταία φορά που με βλέπεις.

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ ...ο χειμώνας έρχεται ξαφνικά στην καρδιά της Άννας.

-Κέρδισα μια υποτροφία στην Βαρκελώνη. Είναι μια καλή ευκαιρία να εξαφανιστώ...να ξεχάσω.

-Φεύγεις; Μα...

-Φεύγω σε πέντε μέρες...εκτός...εκτός αν εσύ μου ζητήσεις να μείνω...

-Δημήτρη ...εγώ...δεν μπορώ. Δεν μπορώ να στο ζητήσω και το ξέρεις.

-Με αγαπάς όμως.

-Τι σημασία έχει αυτό; Είμαι παντρεμένη και...

-Εντάξει λοιπόν. Έχεις πέντε μέρες καιρό για να αποφασίσεις. Αν μου τηλεφωνήσεις εγώ θα τα αφήσω όλα.

Τα τελευταία λόγια του Δημήτρη σφραγίστηκαν με ένα φιλί.

-Δεν έπρεπε να το κάνεις αυτό.

-Γιατί όχι; Ήταν το φιλί του αποχαιρετισμού. Άλλωστε σε όλες τις ιστορίες αγάπης που τελειώνουν άσχημα υπάρχει και ένα φιλί. Όπως και η δική μας...εξαιτίας της καταραμένης σου υπερηφάνειας.

-Όχι δεν έχει σχέση η υπερηφάνεια. Έκανα όμως τις επιλογές μου και δεν μπορώ να κάνω πίσω. Ο Παύλος με αγαπά. Είναι συζυγός μου...αυτό μου αρκεί.

-Ναι οι απαράβατες αρχές σου, αλλά έτσι θα γίνεις δυστυχισμένη...αυτό όμως είναι καθαρά προσωπική σου υπόθεση. Όμως εγώ σε προειδοποίησα...

Οι μέρες περνούν γρήγορα.

Δυο, τρεις, τέσσερις... ο Δημήτρης, βρίσκεται στο σπίτι του, έτοιμος για αναχώριση.

(Δεν μου τηλεφωνεί. Δεν θα μου τηλεφωνήσει ποτέ. Άδικα περιμένω.)

το τηλέφωνο δίπλα του παραμένει νεκρό. Άψυχο.

(Το ήξερα πως η ιστορία μας θα είχε άσχημο τέλος. Πρέπει να το πάρω απόφαση.)

η βαλίτσα παραμένει στα πόδια του Δημήτρη. Και εκείνος όρθιος πάνω απο αυτήν κάνει τις τελευταίες του σκέψεις.

(Έτοιμα όλα. Αλλάζω σελίδα στη ζωή μου, ξεχνάω το παρελθόν και δεν με νοιάζει πια αν θα χτυπήσει ή όχι το τηλέφωνο.

Να όμως που χτυπάει και εκείνος τρέχει γρήγορα.

(Άννα...)

-Εμπρός!

Από την άλλη άκρη του σύρματος ακούει την φωνή που τον αναστατώνει.

-Εγώ είμαι. Βρίσκομαι κάτω απο το σπίτι σου.

Της ζήτησε να ανέβει επάνω. σε λίγα λεπτά βρίσκεται έξω από την πόρτα του και ακούει το χτύπημα της πάνω σε αυτήν. Της ανοίγει...

-Θα σε πνίξω. Το τελευταίο λεπτό τηλεφωνάς; Αφού με άφησες να περάσουν πέντε φρικτές μέρες.

-Δημήτρη...εγώ..

-Έλα εδώ...πάμε να βγάλουμε τα πραγματά μου απο τις βαλίτσες.

-Μα δεν θέλεις να μάθεις τι έγινε;

-Οχι, δεν θέλω να μάθω...

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ