ΕΦΥΓΕΣ ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΙΟ 7ο

Φτάνοντας στην είσοδο του σπιτιού του βλέπει με μεγάλη του έκλπηξη να τον περιμένει η Μαρίνα.

-Μαρίνα τι κάνεις εδώ;

-Σε περίμενα. Το ήξερα ότι θα γύριζες σήμερα.

-Και λοιπόν;

Η νεαρή και πρώην ερωτευμένη συντροφός του, πέφτει στην αγκαλιά του και με σπασμένη φωνή την ακούει να του ζητά να την συγχωρέσει.

-Σε παρακαλώ συγχωρεσέ με. Έκανα λάθος να σε αφήσω, σε αγαπώ...

Την ίδια ώρα η Άννα συζητάει με την συγκάτοικο της ,την Μαρία και της διηγείται το πόσο ωραία πέρασε σε αυτές τις διακοπές. Και η Μαρία όμως έχει να της ανακοινώσει κάτι.

-Το ξέρεις ότι η Μαρίνα έφυγε; Πριν δυο μέρες την είδα να βγαίνει απο την είσοδο της πολυκατοικίας με τις βαλίτσες της.

-Άφησε το Παύλο;

-Φαίνεται πως ναι. Είδες τι μεγάλος έρωτας; Είκοσι μέρες κράτησε.

(Η Μαρίνα 'εφυγε. Είναι μόνη της δηλ. τώρα...μόνη...και ελεύθερη)

Η Άννα αρπάζει στα γρήγορα το τηλέφωνο πάνω απο το μικρό τραπεζάκι που βρίσκεται στην γωνία.

-Σε ποιόν τηλεφωνείς;

-Στον Δημήτρη. Δεν πρόλαβα να στο πω αλλά αυτός είναι τώρα το αγόρι μου.

-Αλήθεια; Χαίρομαι. Μ΄αρέσει πολύ.

(Δεν είναι εκεί, δεν απαντά κανείς...)

Η Άννα κλείνοντας το τηλέφωνο, αρχίζει να ανησυχεί. Η σιωπή που πήρε από την άλλη άκρη του τηλεφώνου της χτυπάει σήμα κινδύνου.

Παίρνει στα γρήγορα την απόφαση να πάει να βρεί τον αγαπημένο της, και να διαλλύσει τις άσχημες σκέψεις της.

-Συγνώμη,Μαρία. Πρέπει να βγώ.

- Μα μόλις ήρθες. Δεν θα ανοίξεις ούτε τις βαλίτσες σου;

.......Ο Δημήτρης ρωτάει την Μαρίνα τι επιδιώκει με αυτή της την επίσκεψη.

-Μα τι πιστεύεις πως θα κερδίσεις;

-Εσένα. Θυμάσαι πως πριν απο λίγο καιρό δεν με άφηνες ούτε λεπτό;

-Και εσυ με κορόιδευες.

-Εγώ δεν σε αγαπούσα...εσύ όμως...έλα σταμάτα. Κοιταξέμε στα μάτια. Δεν μορείς να με ξέχασες σε δυο εβδομάδες και μάλιστα παρέα με την Άννα...

-Ξέρεις...

Η Μαρίνα μάντεψε...

-Κατάλαβα, Δημήτρη...τα έφτιαξες μαζί της ελπίζοντας πως θα με ξεχάσεις...αλλά εγώ είμαι πολύ κοντά σου...και εσύ με ποθείς...το ξέρω!

Βλέποντας αυτό το πολύ όμορφο και γοητευτικό κορίτσι ο Δημήτρης δεν μπορεί παρά να το παραδεχτεί.

(Να πάρει η ευχή...είναι πάντοτε φοβερά όμορφη. Αλλά εγώ δεν...)

Η Μαρίνα κατάλαβε την ταραχή που κατάφερε να μεταδώσει στον φίλο της και έτσι πέτυχε να της παραδοθεί με το να πλησιάσει τον λοβό του αυτιού του και να του ψυθηρίσει...

-Γιατί δεν πηγαίνουμε στο δωματιό σου;

Φεύγοντας η Άννα απο το διαμερισμά της με το μικρων κυβικών μηχανάκι της, νιώθει κιόλας την απουσία του Δημήτρη να πληγώνει την καρδιά της.

(Νιώθω την επιθυμία να τον δω. Πέρασαν δυο ώρες από τότε που χωρίσαμε και ...μα τι συμβαίνει;)

Το μηχανάκι της με ένα μικρό βρόγχο ακινητοποιήθηκε και έτσι αναγκάστηκε να σταματήσει στην άκρη του δρόμου.

Συνέβει μια βλάβη που αν δεν γινόταν ίσως να είχαν αποφευχθεί πολλά απο τα γεγονότα που ακολούθησαν. Ίσως ο πόνος να ήταν λιγώτερος και για τους δυο νέους.

Ίσως η ευτυχία να χτυπούσε την πόρτα της ζωής τους νωρίτερα απο ότι η ίδια η μοίρα είχε προστάξει.

(Χάλασε ...να πάρει η ευχή...)

Ο Δημήτρης τηνίδια στιγμή προσπαθούσε να αποτρέψει αυτό που φοβόταν ότι θα γινόταν.

-Αρκετά έπαιξες μαζί μου. Τώρα πια τελείωσαν όλα.

-Το πιστεύεις αυτό που λες; δεν μπορείς να με συγχωρέσεις; σε πόνεσα, το ξέρω, αλλά είχα χάσει το μυαλό μου. Κι όλο αυτό κράτησε μόνο είκοσι μέρες γιατί ο Παύλος άλλαξε αμέσως συμπεριφορά.

-Αυτό είναι το προβλημά σου. Εσύ έκανες την επιλογή. Τι ελπίζεις τώρα να σου πω ότι λυπάμαι;

Η Μαρίνα τον πλησιάζει σε απόσταση αναπνοής.

-Ελπίζω να καταλάβεις. ¨Εφταιξα, αλλα η μοναδική μου αγάπη είσαι εσύ.

-Μαρίνα...

Εκείνη πέφτει στην αγκαλιά του, πρέπει να φτάσει στον σκοπό της.

-Μη με διώχνεις Δημήτρη. Σφίξε με δυνατά, σε παρακαλώ...

Την ίδια στιγνή και ενώ ο Δημήτρης έπαιφτε στην παγίδα της Μαρίνας, η Άννα είχε μια απρόβλεπτη συνάντηση. Μια συνάντηση που αν συνέβαινε ένα μήνα νωρίτερα θα πετούσε απο την χαρά της. Τώρα όμως δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Η συνάντηση όμως αυτή θα αποτελούσε και την αφετηρία του μεγάλου και αναπόφευκτου πια πόνου. Η μοίρα είχε πάρει το παιγνίδι στα χέρια της. Η συνάντηση αυτή ήταν με τον Παύλο που οδηγούσε μια μαύρη μερσεντές. Βλέποντας την Άννα μόνη στην άκρη του δρόμου, σταματάει και αφού κατεβαίνει απο το αυτοκίνητο την πλησιάζει και προσπαθεί να λύσει την απορία του.

-Γεια, τι σου συμβαίνει;

(Ωχ! αυτός. Κάποτε έκανα τα πάντα για να τον συναντήσω, και τώρα...)

-Γειά σου, το μηχανάκι μου σταμάτησε και δεν ξέρω γιατί.

-Λυπάμαι αλλά και εγώ δεν ξέρω απο μηχανές. Βιαζόσουν;

-Αρκετά, πήγαινα στο αγόρι μου.

Μια απάντηση που του προξενεί ένα παράξενο αίσθημα.

(Α...ώστε έχει αγόρι...ίσως για αυτό να άλλαξε τόσο...)

-Μήπως μπορείς να με εξυπηρετήσεις με το αυτοκινητό σου;

Ωστόσω ο Δημήτρης στην προσπαθειά του να ντυθεί, έψαχνε να βρει δικαιολογητικά για την αδυναμία που έδειξε στην προκλητική Μαρίνα.

(Στην πραγματικότητα μου ρίχτηκε. τι έπρεπε να κάνω; Άντρας είμαι...)

Στο βάθος όμως γνωρίζει πολύ καλά ότι φέρθηκε άν όχι άναντρα ,τουλάχιστον τιποτένια.

(Να πάρει ο διάβολος, αν ήμουν αληθινός άντρας θα έπρεπε να την είχα διώξει... αντίθετα, εγώ φέρθηκα σαν υπάκουο σκυλάκι. Όμως τώρα τελείωσαν όλα. Πάω αμέσως να της το πω...)

Την σημαντική αυτή στιγμή ακούγεται το ανυπόμονο χτύπημα της Άννας πάνω στην βαριά ξύλινη πόρτα. Η Μαρίνα τυλιγμένη στο άσπρο σατεν σεντόνι πετάγεται απο το κρεβάτι.

-Θησαυρέ μου χτυπάνε την πόρτα. Πάω να ανοίξω εγώ.

Και πριν προλάβει ο Δημήτρης να εμποδίσει την εμφάνιση της Μαρίνας, εκείνη βρίσκεται στην πόρτα.

-Ω...Άννα, εσύ.

-Μα όχι δεν είναι δυνατόν...αναφωνεί βλέποντας την μισόγυμνη φίλη της.

Και να που δίπλατης εμφανίζεται με ένα δρασκέλισμα ο -χωρίς πουκάμισο- Δημήτρης.

-Αννα...

-Όχι...όχι...

Κι όμως όλα είναι ξεκάθαρα. Καθώς η Μαρίνα βλέπει την πρώην -πια - φίλη της να κατεβαίνει δυο-δυο τα σκαλιά, διαγράφεται στα χείλη της ένα θριαμβευτικό χαμόγελο.

Ο Δημήτρης απελπισμένος την ακολουθεί, και ξαφνικά...

-Παύλο είσαι ακόμα εδώ. Πάμε να φύγουμε σε παρακαλώ.

(Εκείνος την έφερε εδώ; Δεν καταλαβαίνω...)

Αμέσως μετά την είσοδο της Άννας μέσα στο ακριβό αυτοκίνητο,δέχεται και τις πρώτες ερωτήσεις.

-Άννα τι συμβαίνει; Το αγόρι σου...

-Δεν είναι πια και θέλω να φύγω αμέσως από εδώ.

Και ο υστερόβουλος Παύλος...

(Μάλωσαν...υπέροχα. Θα είναι πολύ ευχάριστο να την παρηγορήσω.)

(Δεν είναι δυνατόν, δεν μπορεί να είναι αλήθεια αυτό που είδα.Θα τους...σκοτώσω...και τους δυο.)

Ξεσπάει για κλάμματα.

-Μην κλαις. Έλα δεν είναι και ο τελευταίος άντρας στον κόσμο. Δεν ξέρω τι σου έκανε...αλλά δεν αξίζει να κλαις έτσι.

-Αλήθεια; Όμως νιώθω τόσο άσχημα ενώ θα έπρεπε να γελάω...

Και το ξέσπασμα όμως του Δημήτρη μόλις επιστρέφει στο σπίτι του είναι το ίδιο τραγικό.

-Φύγεεεε!!!!!

-Μα Δημήτρη...

-Έξω!! Με άκουσες; Δεν θέλω να σε ξαναδώ.

-Είσαι τρελός; Μετά απο αυτό που έγινε αναμεσά μας, πίστευα ότι...

-Δεν έγινε τίποτα...εκτός από ένα μεγάλο λάθος. Φάνηκα αδύναμος, δειλός...αλλά ως εδώ...κατάλαβες;

-Κατάλαβα. Αλλά τι βρίσκεις σε αυτήν που δεν το έχω εγώ; Τ ι μπορείς να περιμένεις πια; Την ξέρω την Άννα πολύ καλά...τώρα πια ξεχασέ την, δεν θα σε συγχωρέσει ποτέ.

-Μαρίνα...εξαφανίσου!!!

Τον κοίταξε σιωπηλά για μια στιγμή και έφυγε.

(Φέρθηκα απαίσια...και τώρα τι θα κάνω; Τι θα της πω; Αλλά και εκείνη γιατί ήρθε με τον Παύλο;)

Μετά απο αυτό ο Δημήτρης επιδιώκει μια συνάντηση με την Άννα και το κατορθώνει. Η συναντησή τους έγινε στο πάρκο, έτσι και οι δυο υπέφεραν απο αναμνήσεις! Θέλει να την πείσει ότι αυτό που έγινε ήταν το κακό αποτέλεσμα μιας αδυναμίας. Η Άννα όμως πληγωμένη δεν θέλει να ακούσει τίποτα. Όλα όσα της λέει ο Δημήτρης, της φαίνονται φτηνές δικαιολογίες. Προσπαθεί να τον κάνει να υποφέρει, να πονέσει, τόσο όσο και η ίδια. Του αναφέρει με κάθε λεπτομέρεια το τι ειπώθηκε ανάμεσα σε αυτήν και τον Παύλο.

-Είπε πως με αγαπούσε πάντα...δεν τολμούσε να μου το πει, γιατί είχαμε μεγάλη διαφορά ηλικίας. Αλλά...

-Παραμύθια! Όλα είναι παραμύθια και το ξέρεις. Καλά, ναι...ναι βέβαια, πήρε είδηση ότι υπάρχεις...αλλά μόνο γιατί ελπίζει πως είσαι έτοιμη να πέσεις στο κρεβάτι του για να με εκδικηθεί.

-Μην γίνεσαι αισχρός.

Άννα δεν σε αγαπά. Ελπίζει μόνο να εκμεταλευτεί την κατάσταση...

-Ενώ εσύ με αγαπάς! Με αγαπάς τόσο, που μόλις γυρίσω τα μάτια μου...να πάρει ο διάβολος, μου ΄ρχεται να κάνω φόνο. Αν σας έβλεπα νεκρούς, εσένα και την καλύτερη μου φίλη θα ένιωθα καλύτερα.

-Άννα σε αγαπώ. Πίστεψε σε παρακαλώ. Η Μαρίνα είναι πια παρελθόν. Αν έρθει να με ξαναδεί, θα...

-Θα της ριχτείς...

-Μα όχι το αντίθετο, εγώ δεν...

-Σταμάτα δεν έχει σημασία. Ακόμα και αν δεν την ξανάβλεπες ποτέ πια..μιά φορά ήταν αρκετή για μένα. Με βοήθησε να καταλάβω όσο μεγάλος ήταν ο έρωτας σου. Και δεν φτάνει αυτό, αλλά έχεις και το θράσος να αμφιβάλλεις για μένα.

-Αν είναι για αυτό θα ήθελα πολύ να μάθω κι εγώ γιατί εσύ ήρθες μαζί με τον Παύλο στο σπίτι μου.

Η Άννα ξαφνιάζεται.

-Τι πράγμα; Μα αυτό είναι το αποκορύφωμα. Ο Παύλος με έφερε με το αυτοκινητό του γιατί χάλασε το μηχανάκι μου. Εγώ είμαι εντάξει. Έχω την συνειδησή μου ήσυχη.

-Εντάξει..αλλά εγώ ζηλεύω. Γιατί σε αγαπώ, σε αγαπώ πιο πολύ απο οτιδήποτε στον κόσμο.

Μια στιγμή δισταγμού και μετά...

-Όχι Δημήτρη δεν σε πιστεύω. Δεν μπορώ μετά απο αυτό που μου έκανες!

Θέλει να αποκλείσει κάθε πιθανότητα επιστροφής, πρέπει να του πει κάτι που θα τον απομακρύνει οριστικά.

-Ξέρεις αύριο ο Παύλος φεύγει αύριο για διακοπές. Με κάλεσε μαζί του...κι εγώ δέχτηκα.

Στο δωματιό της όμως λίγο αργότερα η Άννα τα βάζει με τον εαυτό της.

(Μα γιατί να του πω ψέμματα; Ίσως γιατί τον αγαπώ ακόμα. γιατί θα του παραδινόμουν. Δεν θα έβγαινε όμως σε καλό. Δεν μπορώ να του δείξω εμπιστοσύνη. Με πρόδωσε, με πλήγωσε...)

Το χτύπημα του τηλεφώνου διακόπτει τις σκέψεις της.

-Εμπρός;

-Γειά σου, εγώ είμαι ο Παύλος. Λοιπόν το αποφάσησες; Ετοιμάζεις τις βαλίτσες σου;

Εκείνη τη στιγμή η φωνή του Παύλου είναι μια σανίδα σωτηρίας.

-Θα γυρίσουμε μαζί τον κόσμο γλυκειά μου, θα διασκεδάσεις και θα ξεχάσεις όλα τα δυσάρεστα.

(Να ξεχάσω, και γιατί όχι; Άλλωστε πριν απο λίγο καιρό τον Παύλο αγαπούσα,κι ύστερα είπα στον Δημήτρη, ότι θα έφευγα. Εάν μάθει ότι έμεινα στο σπίτι θα σκεφτεί ότι το έκανα για εκείνον. Και...)

-Λοιπόν θα μου απαντήσεις;

Και παίρνει την μεγάλη και λανθασμένη- όπως θα αποδειχθεί αργότερα- απόφαση.

-Εντάξει, θα έρθω. Θα έρθω μαζί σου...

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ