ΕΦΥΓΕΣ ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΙΟ 3ο

Η Άννα κλείνει με ορμή την πόρτα, και στέκεται μπροστά στον καθρέπτη της.

(Τι νόημα έχουν όλα αυτά; πρέπει να ξεπεράσω αυτή τη γελοίακατάσταση και μάλιστα όσο γίνεται γρηγορότερα...δεν πάει άλλο. Μπορεί να είμαι ηλίθια, να μην ξέρω ακόμα να κατακτήσω έναν άντρα, όμως...είμαι αρκετά εγωίστρια για να γίνω περίγελος...)

Την άλλη μέρα η Άννα συναντάει τυχαία την Μαρίνα στον μακρύ διάδρομο του πανεπιστημίου.

-Σε ευχαριστώ, ωραία φίλη είσαι.

-Δεν καταλαβαίνω...

-Γιατί με άφησες μόνη με τον Δημήτρη χθές;

-Μα τι έγινε;

-Μου είπε ότι μ΄αγαπά, ως συνήθως.

(Κι αυτή ούτε που του΄δίνει σημασία. Μήπως τελικά πρέπει να κάνω κι εγώ το ίδιο με τον Παύλο, να του πω ανοιχτά ότι τον αγαπώ.)

-Μ΄ενοχλεί που με κυνηγάει συνέχεια. Μπορεί ο Δημήτρης να είναι συμπαθητικός αλλά δεν είναι ο τύπος μου. Εμένα μου αρέσουν οι αληθινοί άντρες. Όχι οι νεαροί. Το ιδανικό μου είναι κάποιος γύρω στα τριάντα, ψηλός,ωραίος, και όσο γίνεται πλούσιος. Έξυπνος, πνευματώδης...αλλά ώρημος... Μα εσύ γιατί έχεις αυτό το ύφος; Ξέρω τι σκέφτεσαι, ότι δεν υπάρχει τέτοιος τύπος.

-Ποιός ξέρει...ίσως μια μέρα...

(Όχι βέβαια υπάρχει τέτοιος τύπος. Υπάρχει και είναι ο Παύλος...Ευτυχώς που δεν γνωρίζονται ο Παύλος και η Μαρίνα, γιατί άν ήθελε, σε δυο μέρες σίγουρα θα τον κατακτούσε. Δεν είναι ανίκανη σαν εμένα.)

Η Άννα χαιρετάει την φίλη της και κατευθύνεται προς την έξοδο της σχολής.

Κατεβαίνοντας τα σκαλοπάτια του πανεπιστημίου, και ενώ συνεχίζει την αυτοκριτική της συναντάει τον Στέφανο.

(Γιατί εγώ δεν ξέρω να συμπεριφέρομαι; πίστευα ότι έπρεπε ν΄αποκαλύψω τον έρωτά μου στον Παύλο, αλλά ίσως δεν ήταν καλή ίδέα. Ο Δημήτρης έκανε το ίδιο με τη Μαρίνα και όλα του πήγαν στραβά.)

-Γειά,μόνη σου είσαι;

-Ναι, η Μαρίνα πήγε...

-Σε ρώτησα για την Μαρίνα; Ανέφερα τ΄ονομά της;

-Ε... όχι. Αλλά πίστευα...

-Να όμως που έκανες λάθος. Βέβαια φαντάζομαι ότι εκείνη θα σου είπε πως για τριακοστή φορά μου είπε όχι. Αλλά ήταν η τελευταία...Μα τι ύφος είναι αυτό που έχεις;

-Τι ύφος;

-Ύφος συμπόνοιας. Σκέφτεσαι : τον φουκαρά, και ίσως μέσα σου να γελάς.

-Γελάω; Γιατί, επειδή αγαπάς χωρίς ανταπόκριση; Μα είσαι τρελλός; Εγώ που...

Δεν ήθελε να το πει, αλλά μερικές φορές οι λέξεις βγαίνουν μόνες τους.

-Γιατί μήπως κι εσύ...

-Όχι...τι κατάλαβες;

-Κατάλαβα το μοναδικό πράγμα που μπορούσα να καταλάβω. Λυπάμαι δεν το ήξερα...

-Και τώρα που το ξέρεις; Υποφέρεις μήπως λιγότερο;

-Ασφαλώς και όχι...θέλεις να περπατήσουμε λίγο μαζί;

-Κι ύστερα; να κλάψουμε ο ένας στον ώμο του άλλου;

Μισή ώρα αργότερα, η Μαρίνα βρίσκεται στην είσοδο της πολυκατοικίας που μένει η Άννα. Χτυπάει το θυροτηλέφωνο και ρωτάει την συγκάτοικο και φίλης της :

-Είμαι η Μαρίνα, η Άννα ξέχασε να...

-Δεν γύρισε ακόμα. Αν θέλεις ανέβα να την περιμένεις...

-Δεν επέστρεψε ακόμα; Δεν πειράζει θα την περιμένω εδώ.

Η Μαρίνα περιμένει για αρκετή ώρα, αλλά η Άννα δεν έρχεται.

(Πολύ αργά. Κι όμως είχε πει ότι θα ερχόταν αμέσως στο διαμερισμά της...Να δεις που η Άννα έχει κάποιο ερωτικό μυστικό.)

Την ίδια στιγμή εμφανίζεται ο Παύλος.

-Καλημέρα. Θέλεται να μπείτε;

-Οχι ευχαριστώ. Περιμένω κάποιον.

-Γνωρίζεται κάποιον απο την πολυκατοικία; Τότε να έρχεσται να τον βλέπεται συχνά σας παρακαλώ.

-Δεν καταλαβαίνω...γιατί;

-Γιατί ίσως έτσι ίσως σας ξαναδώ.

-Στο επανιδείν λοιπόν.

-Γειά σας.

Φεύγοντας η Μαρίνα ελαφρώς εκνευρισμένη απο την αργοπορία της φίλης της, σκέφτεται τη συμπεριφορά αυτού του αγνώστου, αλλά νόστιμου άντρα.

(Για κοίτα θράσος που είχε. Για να λέμε και την αλήθεια όμως, είναι νοστιμούλης. ..Μα πού να πήγε η Άννα...ποιος να ξέρει...)

Την ίδια στιγμή η Άννα κάνει τον περιπατό της στο πάρκο συνοδευόμενη απο τον Στέφανο. Ανάμεσά τους έχει δημιουργηθεί μια πρωτοφανής για την Άννα οικιότητα. Υπάρχει μια φιλική εξομολόγηση και απο τις δυο πλευρές.

-Ο Παύλος με γνωρίζει χρόνια. Ήμουν σχεδόν παιδί όταν έφτασα στην πολυκατοικία όπου έμενε. Είναι ξέρεις και δέκα χρόνια μεγαλύτερς μου...Έτσι για εκείνον είμαι πάντα ένα κοριτσάκι.

-Συμβαίνουν αυτά. Δύσκολα αλλάζεις γνώμη για κάποιον άνθρωπο.

Φτάνουν σε κάποια απο τα απόμερα παγκάκια που βρίσκονται μέσα σε αυτό το πάρκο και κάθονται κάτω απο την μεγάλη σκιά του δέντρου που πέφτει πάνω του.

-Ξέρεις όμως κάτι, Δημήτρη; Μ ε την συζήτηση μαζί σου κατάλαβα τι μου συμβαίνει.

-Δηλαδή;

Όσο κρατούσα μέσα μου όλα αυτά δεν μπορούσα να δω κατάματα το πρόβλημα.

-Κι εγώ κατάλαβα ότι έκανα λάθος...δεν έπρεπε να δείχνω τόσο εξαρτημένος απο τη Μαρίνα.

-Αλήθεια κι εκείνη την ενοχλούσε αυτό.

-Ωραία...από αύριο θα δούμε τι θα γίνει.

-Κι εγώ Δημήτρη τι θα κάνω; Πως νομίζεις πως πρέπει να συμπεριφερθώ, με τον Παύλο;

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ