ΕΦΥΓΕΣ ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΙΟ 4ο

-Τι να σου πω...μάλλον θα πρέπει να τον ξαφνιάσεις. Να του δείξεις μια νέα Άννα, μία Άννα που να μην του θυμίζει την παλειά...το κοριτσάκι...

Μια συμβουλή που η Άννα δέχεται με ενθουσιασμό. Έτσι μερικές μερες αργότερα, έχοντας υιοθετήσει μια νέα εμφάνιση, η Άννα ξαφνιάζει τον Παύλο στην είσοδο της πολυκατοικίας.

-Γειά σου Παύλο.

-Γειά να σε δω...κάτι διαφορετικό έχεις εσύ. Το μακιγιάζ, τα μαλλιά σου...όλα τόσα διαφορετικά.

-Και τι λες, σου αρέσω έτσι;

-Συγνώμη, αλλά δείχνεις λίγο...χάλια. Φαίνεσαι τουλάχιστον δέκα χρόνια μεγαλύτερη.

-Δηλαδή συνομιλική σου...δέκα χρόνια ε;

-Άκουσε με, πρώτα ήσουν καλύτερα. Μη μου θυμώσεις...γειά σου μικρή.

(Να θυμώσω; Θηρίο θα γίνω. Θα σκοτωθώ... αλλά πρώτα, θα σκοτώσω τον Δημήτρη.)

Σε χρόνο ρεκόρ η Άννα επιδίωξε να επικοινωνήσει με τον Δημήτρη, και τον πείθει να συναντηθούν στην καφετέρια που βρίσκεται απέναντι απο το πανεπιστήμιο. Φανερά εκνευρισμένη η Άννα έπινε τον καφέ της, κάτω απο το απολογητικό βλέμα του Δημήτρη.
-Υπέροχη ιδέα είχες. Ρεζίλι έγινα.

-Άννα...μαζί μου τα βάζεις; Δεν φταίω εγώ...εγώ σε βρίσκω πολύ όμορφη...όμως δεν άρεσες σε εκείνον.

-Ίσως τελικά να μην έχω ελπίδες. Δεν του αρέσω. Εξάλου φλερτάρει τόσες, γιατί να κοιτάξει εμένα;

-Φλερτάρει τόσες; Ξέχασε τον λοιπόν δεν σου αξίζει. Κι ύστερα μην ξεχνάς σε δέκα μέρες φεύγεις για διακοπές. Που ξέρεις ίσως γνωρίσεις αυτό που πραγματικά σου αξίζει.

-Μα ποιόν να γνωρίσω, πάω σε ένα μικρό νησάκι. Πάντα ,τα ίδια πρόσωπα.

-Δεν είναι αλήθεια. Αυτή τη χρονιά κάτι καινούριο υπάρχει...εγώ.

-Εσύ; Θα έρθεις κι εσύ εκεί;

-Ναι και μάντεψε γιατί.

-Γιατί θα έρθει κι η Μαρίνα. Μα πριν μερικές μέρες άλλα έλεγες...δεν ήθελες να την αποφύγεις;

-Πράγματι, αλλά..

-Α, νάτη έρχεται.

Η Μαρίνα φτάνει χαρούμενη. Χαμογελά στον Δημήτρη και τον φιλά.

-Γειά σου θυσαυρέ μου, γειά σου Άννα.

(Θυσαυρέ μου; Τελικά εκείνος τα κατάφερε.)

Ο Δημήτρης είναι ένας πολύ καλός φίλος, ίσως ο καλύτερος. Θα έπρεπε να χαίρετε για αυτόν, κι όμως νιώθει ακόμα πιο χαμένη, πιο απελπισμένη.

(Μόνο σε μένα πάνε όλα στραβά.)

Παρατηρώντας η Μαρίνα την νέα εμφάνιση της φίλης της ενθουσιάζεται :

-Αγάπη μου τι αλλαγές είναι αυτές; Σου πάει θαυμάσια. Δείχνεις πιο σκληρή.

(Τώρα θα βάλω τις φωνές, δεν θα αντέξω.)

Την επόμενη οι δυο φίλες βρίσκονται στο δωμάτιο της Μαρίνας και διαβάζουν για το τελευταίο μάθημα που θα έδιναν στη σχολή. Η Άννα διακόπτωντας το διάβασμα κάνει μια παρατήρηση στη φίλη της.

-Θα μπορούσες να μου το είχες πει.

-Ότι βγαίνω με τον Δημήτρη; Μα συνέβει πριν απο δυο ημέρες. Δεν είχαμε βρεθεί και...

-Δεν μου τηλεφώνησες καν. Τώρα καταλαβαίνω γιατί.

-Μα, όχι δεν είναι αυτό που νομίζεις. Δεν ντρέπομαι που άλλαξα γνώμη.

-Μα πως συνέβει, εσύ δεν ήθελες ούτε να τον δεις.

-Ναι το ξέρω. Ξαφνικά εκείνος έπαψε να με φλερτάρει...και δυο μέρες μετά ένιωσα την απουσία του.

-Και τώρα τον αγαπάς;

-Τον αγαπώ; Ίσως μαζί του να νιώθω μόνο καλά. Σε λίγο καιρό θα μπορώ να πω με σιγουριά.

(Ίσως δεν ξέρει αν τον αγαπά, αλλά...αυτό μπορεί να είναι και το μυστικό. Να κάνεις σχέση με τον πρώτο και να αδιαφορείς για τον πραγματικό έρωτα. Αν είναι έτσι τα πράγματα, εγώ είμαι έξω απο την εποχή μου. Ή γνωρίζεις τον πραγματικό έρωτα ή τίποτα.)

Η επόμενη μέρα αποτέλεσε την αφετηρία για την εκκίνηση μιας νέας ζωής και για τις δυο φίλες. Μια τυχαία συνάντηση της Μαρίνας με τον Παύλο - στην ίδια πάντα πολυκατοικία - ήταν να δημιουργηθεί μια νέα κατάσταση πραγμάτων η οποία θα οδηγούσε στην ανακάλυψη του μεγάλου κι αληθινού έρωτα, στον αβάσταχτο πόνο και στον...

-Ήρθατε ξανά. Οι ελπίδες μου δεν πήγαν χαμένες.

-Μην είστε τόσο σίγουρος για τον εαυτό σας, για την φίλη μου ήρθα.

-Ποιός ξέρει, ίσως μια μέρα να ρθείτε εδώ για μένα.

-Ωραίος είστε. Με φλερτάρετε χωρίς να με ξέρετε καν.

-Αυτό διορθώνεται. Μπορώ να σας προσφέρω κάτι...

-Ξέρετε , εγώ...

-Μόνο πέντε λεπτά. Δεν θα μου δώσετε την ευκαιρία να σας γνωρίσω καλύτερα;

Την ίδια ακριβώς ώρα, ο Στέφανος κάνοντας ένα απο τους συνηθισμένος του περιπάτους, συνάντησε την Άννα στο καθιερωμένο για τις διαθέσεις της πόστο.

Στην θάλασσα να αγνατεύει την γραμμή του ορίζοντα και να σκέφτεται.

-Άννα! τι συμβαίνει; Γιατί αυτό το ύφος;

-Τίποτα το ιδιαίτερο. Έτσι είμαι κάθε μέρα.

-Κατάλαβα δεν έχεις κέφι. Μα τι έγινε πάλι;

-Τίποτα, άφησε με σε παρακαλώ.

-Έλα τώρα σταμάτα, θα κάνουμε μια βόλτα και...

-Όχι! Δεν έχω ανάγκη από οίκτο. Τα καταφέρνω και μόνη μου. Εσύ κοίτα την ευτυχία σου με την Μαρίνα και άφησέμε ήσυχη.

-Κάνε ότι θέλεις τότε. Εγώ ήθελα να βοηθήσω.

Η Άννα γυρίζει στο διαμέρισμα της. Άλλωστε πιος ο λόγος να μείνει έξω απο αυτό; Μήπως θα μπορούσε ν΄αλλάξει τίποτα απο την απελπισία και την απογοήτευσή της; Η συγκάτοικος της έκπληκτη την ΄ρωτησε αμέσως μετά την έφοδό της απο την κύρια είσοδο :

-Άννα πως και τόσο νωρίς στο σπίτι; Δεν νιώθεις καλά;

-Μια χαρά είμαι, αλλά θυμήθηκα ότι σε μια εβδομάδα φεύγω για το νησί και δεν έχω ετοιμάσει τίποτα. Έτσι είπα να βγάλω την βαλίτσα μου και να κάνω ένα κατάλογο με τα πράγματα που θα πάρω μαζί μου.

-Και από πότε έγινες εσύ τόσο τακτική; Άννα μήπως έχεις κάτι;

Η Άννα κλείνεται στο δωματιό της και πέφτοντας στο κρεβάτι της παίρνει μια απόφαση που θ΄ αλλάξει την ζωή της.

(Σε αυτές τις διακοπές, ορκίζομαι πως θα κάνω σχέση με τον πρώτο που θα γνωρίσω.)

Ε Φ Τ Α Μ Ε Ρ Ε Σ Α Ρ Γ Ο Τ Ε Ρ Α

Η Άννα ξαπλωμένη πάνω στην άσπρη πετσέτα της απολαμβάνει τον ήλιο και την αλμύρα που αγκαλιάζει το κορμί της, και το θαλασσινό αεράκι την χαιδεύει σκορπώνας της, κύμματα ηδονής. Κι όπως πάντα το μυαλό της βρίσκεται γύρω απο αυτό που λέγεται έρωτας.

(Να ερωτευτώ...αλλά ποιόν; Εδώ δεν υπάρχει κανένας...)

Απο την άλλη άκρη της παραλίας εμφανίζονται πιασμένοι χέρι-χέρι η Μαρίνα με τον Δημήτρη.

-Άννα εμείς θα κάνουμε μια βόλτα με τη βάρκα, θα έρθεις;

(Αυτοί οι δυο δεν μπορούν να κρύψουν την ευτυχία τους.)

- Όχι ευχαριστώ δεν έχω όρεξη.

-Έλα η θάλασσα είναι υπέροχη, κι η μέρα είναι τόσο ωραία.

-Μην επιμένεις Μαρίνα, αφού λέει ότι δεν θέλει.

(Μπράβο το κατάλαβες. Δεν έχω καμιά διάθεση να κρατώ το φανάρι...ή μήπως εσύ δεν με θέλεις ανάμεσα στα πόδια σου; Απο εκείνη την ημέρα που του μίλησα κάπως απότομα, έχει αλλάξει τελείως η συμπεριφορά του.)

-Εντάξει ας πηγαίνουμε.

(Εγώ καταλαβαίνω. Η Μαρίνα δεν ξέρει τίποτα...αλλά εγώ ξέρω πόσο υποφέρεις και λυπάμαι.)

Και οι διακοπές συνεχίζουν ευχάριστες...τουλάχιστον για μερικούς. Είναι φυσικό να μην έχουν και οι τρεις φίλοι την ίδια ψυχική διάθεση, αφού δεν αντιμετωπιζουν και τους ιδιους προβληματισμούς. Η Μαρίνα και ο Δημήτρης ζουν ευτιχισμένοι τον ερωτά τους και η Άννα ζει μέσα στον πόνο της μοναξιάς της και συνεχίζει να είναι ψυχρή και σιωπηλή. Κλεισμένη στις σκέψεις της. Μόνο ο Δημήτρης μπορεί να καταλάβει τι γίνεται μέσα της. Την λυπάται...

(Τόσο όμορφη και να πονάει τόσο...) σκέφτεται καθώς την βλέπει μέσα σε αυτό το υπέροχο φόρεμα που είχε διαλέξει για τον σημερινό της περίπατο.

Ο Δημήτρης με το γαλάζιο πουκάμισο και το άσπρο παντελόνο του μοίαζει με κάποιο ναύτη που βγήκε στη στεριά και ψάχνει ένα ήσυχο μέρος για να μπορεί να ηρεμήσει απο τις ερωτικές και ψυχικές του τρυκιμίες. Ενώ αντίθετα η Μαρίνα, με το ναυτικό καπέλο, το τζιν παντελόνι και το άσπρο μακό μπλουζάκι μοιάζει σαν ένα απο τα κοριτσάκια που βρίσκεται στην τελευταία μεγάλη σχολική εκδρομή. Όλο ξεγνοιασιά και έρωτα.

-Άννα σου μιλάω... (Μα δεν ακούει καν, 3 μέρες που είμαστε εδώ είναι συνεχώς αφηρημένη.)

(Τι μπορώ να κάνω; πως μπορώ να ελευθερωρώ από τα δεσμά;)

-Ποιός ξέρει τι έχει...αν δεν ήσουν εδώ οι διακοπές μου θα πήγαιναν χαμένες.

(Ναι , είμαι εδώ κι εμείς οι δυο είμαστε ευτυχισμένοι...όμως για να είμαι ειλικρινής, στεναχωριέμαι για την Άννα. Δεν μπορώ να την βλέπω να υποφέρει.)

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ