ΜΟΝΑΞΙΑ ΜΟΥ ΟΛΑ...

Ψίθυροι αναμνήσεων

μέσα στη σιωπηλή νύχτα…

Το θρόισμα του ανέμου κουνάει ελαφρά τα φύλλα...

Φως και σκοτάδι… δύο κόσμοι ξεχωριστοί…

Ένα ατίθασο ηλιοβασίλεμα μέσα στην ψυχή μου..

Λόγια… λόγια… λόγια από ένα θλιμμένο τραγούδι…

Απρόσεκτα λόγια από μια κουρελιασμένη ψυχή…

Το μαύρο σηματοδοτεί αυτά που δεν έζησα… αυτά που δεν θα ζήσω…

Θα συνεχίσω τα χρόνια της σιωπής… γιατί έτσι πρέπει… γιατί έτσι έχω μάθει….

Τα δάκρυα μου να γίνουν γυαλιά και να πέσουν πάνω στα κίτρινα τριαντάφυλλα… να γεμίσουν αίμα… να γκρεμίσει το κόκκινο τα όνειρα μου…

Να βαρύνει κι άλλο η ψυχή μου…

Να κλειδώσει η καρδιά μου…

Η αγάπη να χαθεί…

Σκοτάδι… στέκομαι μόνος….

Ολομόναχος….

Να αποκτήσω το κουράγιο για να φωνάξω ….ΦΕΥΓΩ!!!