ΛΕΥΚΟΣ ΠΥΡΓΟΣ ΚΑΙ... ΛΟΥΚΟΥΜΑΔΕΣ! (Απο τον φίλο μου το Θανάση)

Πηγαίνω για πρώτη φορά στο ραντεβού...

Δεν μπαίνω πια στο κόπο να σκεφτώ αν είναι λάθος ή σωστό...

Μα και λάθος να είναι πάλι στο σωστό θα οδηγηθώ...

Γιατί εν οιδα ότι ουδέν οίδα!

Ο κόσμος βιάζεται, δεν προλαβαίνει να χαρεί ούτε το κοιταγμά του...

Μα κανείς τους δεν καταλαβαίνει;

Αρχίζω να αναπνέω...κοιταω μπροστά...

Τα πάντα λάμπουν...

Όλα γίνονται όμορφα...

Όταν τελει'ωσουν οι αντοχές τότε μπορεί κανείς να τ αντέξει όλα...ακόμα και το ανεπάντεχο...

Ακόμακαι αυτός ο πύργος μου φαίνεται Λευκός...

-Ένα κιλό λουκουμάδες παρακαλώ...

Ευχαριστώ...

Ο θερμαικός γαληνεύει ακόμα και με τις ακαθαρσίες του...Εχει μάθει να επιβιώνει...

Με κοιτάει...μου χαμογελά...

Κι ας είμαστε ίσα...

Ας είμαι πάντα κατώτερος αν και να είμαι ευτυχισμένος...

Ο τελευταίος γίνεται πρώτος και ο πρώτος τελευταίος...

πόσο όμορφη είναι η ζωή με τα όλα της!

-Μου δίνετε σας παρακαλώ ακόμα ένα κιλό λουκουμάδες;

Και ας πεθάνω στη καούρα...

Αν δεν πονέσω δεν θα μάθω ποτέ...

Καληνύχτα...