ΛΟΥΚΟΥΜΑΔΕΣ...

Πηγαίνω για άλλη μια φορά στο ραντεβού...

Μήπως πάλι κάνω λάθος;

Μήπως δεν πρέπει να πάω;

Αφού ξέρω...

Ο κόσμος γύρω με κοιτάζει!

Μα καλά όλοι ξέρουν;

Η ανάσα μου κόβεται...Κοιτάζω, δεξιά...

έχει αρχίσει να σκοτεινιάζει...

η θερμοκρασ'ια πέφτει...

κοιτάζω ψηλά...

δεν έχει ήλιο...

δεν αντέχω άλλο...

Αγοράζω ένα κουτί λουκουμάδες...

Λευκός πύργος ή πύργος του αίματος;

Θερμαικός...το απέραντο γαλάζιο...με κοιτάζει...με κοροιδεύει...

και τώρα είμαστε ίσα...

Πόσο δίκιο είχες Θανάση για τους λουκουμάδες!