ΤΟ ΑΕΡΟΣΤΑΤΟ

Οι μέρες μου κυλούν μπερδεμένες, δραστήριες, πολυάσχολες αλλά χωρίς ευκρινείς και σαγηνευτικούς στόχους, κι αυτό είναι που με κουράζει.
Όλες οι παράμετροι της ζωής μου είναι παρούσες, μα καμιά δεν ξεχωρίζει, δεν μου προσφέρει την ένταση που πάντα επιζητούσα.
Λίγο πριν τα σαράντα μου για πρώτη φορά δεν νιώθω πραγματικά καλά, το ξεστόμισα μια μέρα, κι από τότε δεν σταμάτησα να το επαναλαμβάνω, ίσως για να πιστέψω ότι δεν είμαι καλά.
Είμαι καλά;
Και τότε τι είναι αυτό που νιώθω;
Είμαι καλά;
Είμαι καλά, σημαίνει ότι κοιμάμαι μάλλον καλά, ότι ζω μάλλον ήρεμα, όσο κι αν η λέξη δεν ταιριάζει στη συνεχή δραστηριοποίηση μου, στο συνεχές κυνήγι του χρόνου, από νωρίς το πρωί μέχρι αργά κάθε βράδυ.
Επιχειρώ με ένα πολύχρωμο αερόστατο να ανέβω ψηλά, να αντικρίσω τη ζωή μου, να πω ,σε αυτά πρέπει να προσέξω, πρέπει να προβλέψω το αποτέλεσμα.
Το αερόστατο ανεβαίνει ψηλά.
Επιτέλους, λέω, τώρα θα μάθω τα πάντα.
Αντικρίζω την πόλη σαν μια τεράστια σκηνή θεάτρου.
Εδώ παίζω κι εγώ.
Θα μάθω να σκέπτομαι με λαχτάρα...
Δεν έχω ακόμα καταλάβει ότι το αερόστατο φεύγει ήδη πολύ μακριά, η πόλη χάνεται, οι ουρανοί ανοίγουν ο ένας μετά τον άλλο έτοιμοι να να με καταπιούν.