ΕΦΥΓΕΣ ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΙΟ 1ο

Κι αυτή η πόλη ήταν όπως όλες οι άλλες. Δεν είχε τίποτα που να την κάνει να ξεχωρίζει. κι όμως έμεινε να αιωρείται μέσα στην αφήγηση μιαw πολύ ερωτικής και θλιμένης ιστορίας.

Όλα άρχισαν πριν απο αρκετά χρόνια. Πότε ακριβώς δεν θυμάμαι. Οι χρονολογίες έχουν χαθεί μέσα στους σκοτεινούς διαδρόμους της μνήμης.

Δυο νέοι άνθρωποι έφτασαν απο την αδιαφορία, στην αγάπη και στον αναπόφευκτι πόνο.

Η ιστορία ξεκίνησε πολύ απλά. Ήταν ένα πρωινό, που βρήκε την Άννα και την Μαρίνα να κάθονται στα σκαλοπάτια του πανεπιστημίου και να ρίχνουν τις τελευταίες ματιές μέσα στις ασπόμαυρες σελίδες του αστικού δίκαιου. Η Μαρίνα, όπως πάντα,γεμάτη από άγχος προσπαθεί να αποσπάσει την προσοχή της Άννας απο τον απέναντι πεζόδρομο.

-Φοβάμαι, Άννα. Φοβάμαι πολύ. Εσύ; Αν και τα έχουμε διαβάσει αρκετά, εγώ... μα τι κοιτάς;

-Τίποτε...το...δρόμο.

-Αν κοιτάς για τον καθηγητή, δεν χρειάζεται, έχει έρθει. Τον είδα...διάολε το στομάχι μου!

-Θα είναι απο την πείνα. Είπες πως έφυγες χωρίς να φας τίποτα.

-Απο το άγχος είναι...μα γιατί συνεχίζεις να κοιτάς το δρόμο;

(Νάτος...είναι εκείνος...)

Η Μαρίνα κοιτάζοντας το ρολόι της σηκώνεται και αναφωνεί :

-Ω! Θεέ μου...Άννα, έφτασε η ώρα. Πρέπει να μπούμε μέσα.

(Παύλο...)

Η Μαρίνα συνεχίζει να ξεφυλίζει τις σελίδες του βιβλίου και να νιώθει περισσότερο χαμένη.

-Δεν θυμάμαι τίποτα. Τα έχω ξεχάσει όλα. θα χάσω το πτυχίο.

-Έλα σταμάτα...πάντα έτσι λες κι ύστερα παίρνεις τους καλύτερους βαθμούς.

-Τις προηγούμενες φορές ίσως,΄τώρα όμως όχι. Νιώθω σαν να έχω παραλύσει απο το άγχος και τον φόβο.Δεν θα περάσω. Είμαι σίγουρη.

-Κουράγιο...πάμε!

Μετά απο 2 ώρες η Άννα βγαίνει συνοδευόμενη με την όλο χαμόγελα Μαρίνα απο την αίθουσα των εξετάσεων.

-Είδες που πήγαν όλα καλά; Άδικα φοβόσου και αγωνιούσες.

-Ευτυχώς, έτσι πανικοβάλλομαι κάθε φορά που δίνω κάποιο μάθημα.Δεν το θέλω είναι πάνω απο τις δυνάμεις μου. Πίστεψε με. Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω όμως σε σένα Άννα είναι πως καταφέρνεις να κρατείσαι πάντα αδιάφορη και ψυχρή...μα πως τα καταφέρνεις;

(Είναι πολύ απλό. Αδιαφορώ για τις εξετάσεις...γιατί έχω άλλα στο μυαλό μου. Δεν σου λέω τίποτα όμως. Γιατί είναι ένα μυστικό αποκλειστικά δικό μου.Ένα μυστικό που με κάνει να υποφέρω.)

-Κοίτα ποιός έρχεται...

Ποιός; εγώ βλέπω μόνο τον Δημήτρη. Αυτόν όμως δεν θέλεις να τον συναντήσεις. Έτσι δεν είναι;

5/6/2009

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ